FOTOGRAFIA AMATORSKA
Zbigniew Wójcik
   STRONA GŁÓWNA      WYCIECZKI DALEKIE      Spacer po Wenecji
 

Wycieczka po Wenecji  - spacer uliczkami i rejs statkiem.
                                                                                                                            Wycieczka z dnia 31 sierpnia 2015r.
 
     
 
W dniach 29 sierpnia - 12 września realizowaliśmy z zięciem wyjazd wypoczynkowo-objazdowy którego głównym celem był pobyt w Hiszpanii i Francji. W czasie dojazdu do Hiszpanii autokar miał ponad 13 godzinny postój w Wenecji w czasie którego odbyliśmy dwa rejsy statkiem po lagunie Wenecji oraz spacer uliczkami.
 
 
 
Po porannej toalecie ruszamy z parkingu do portu i statkiem płyniemy w kierunku Placu św. Marka (wł. Piazza San Marco). Niestety nie było nam dane podziwiania widoków zabudowy Wenecji z uwagi na opadającą poranną mgłę. Miejscami widoczność jedynie ok. 20 metrów.
 
         
 
Po ok. 35 minutowym rejsie dopływamy do przystani w okolicach Placu św. Marka i kierujemy się w jego kierunku by spotkać się z umówioną przewodniczką. Na nasze szczęście mgła zaczyna ustępować więc zaczynamy mieć możliwość podziwiania pierwszych kanałów i stojących przy nich budynków.
 
          
 
           
 
Z dzielnicy Castello gdzie znajduje się przystań idziemy na zachód do dzielnicy San Marco najsłynniejszym weneckim nabrzeżem tj. Riva degli Schiavoni - to na tym nabrzeżu spotykali się kiedyś kupcy i handlarze niewolników (w języku włoskim schiavo znaczy niewolnik).
Po drodze mijamy pomnik Vittorio Emanuela postawiony w 1887 roku oraz wiele ekskluzywnych hoteli usytuowanych przy Riva degli Schiavoni.
 
           
 
Na granicy dzielnicy Castello i San Marco znajduje się słynny Most Westchnień (wł. Ponte dei Sospiri) łączący Pałac Dożów (wł. Palazzo Ducale) z XVII wiecznym gmachem więzienia (wł. Palazzo delle Prigioni). Most Westchnień jest najlepiej widoczny z mostu Ponte della Paglia którym przechodzimy nad kanałem w kierunku widocznego na zdjęciu Pałacu Dożów.
 
 
 
 
Most Westchnień (wł. Ponte dei Sospiri) jest najbardziej znanym mostem Wenecji z uwagi że leży na trasie łączącej przystań z Placem św. Marka,  nawet turyści jednodniowi tacy jak nasza wycieczka muszą przechodzić obok niego.
 
 
... most Westchnień - widok z mostu Ponte della Paglia.
 
 
Most Westchnień został zaprojektowany przez Antoniego Contino a jego budowę zakończono w 1614 roku.
 
Przez most prowadzono skazańców z sali Trybunału Kryminalnego znajdującego się w Pałacu Dożów do więzienia w którym mieli odbywać wyrok.
 
Most Westchnień to obudowana konstrukcja przewieszona nad Kanałem Pałacowym (wł. Rio di Palazzo).
 
Wewnątrz tej konstrukcji przebiegają dwa oddzielne od siebie korytarze.
 
Most zawdzięcza swoją nazwę XIX wiecznym romantycznym pisarzom wg których więźniowie-skazańcy przechodząc przez most tęsknie wzdychali za utraconą wolnością.
 
 
Wnętrze mostu jest udostępnione do zwiedzania od strony wnętrz muzealnych Pałacu Dożów.

 
          
        ... most Ponte della Paglia i Pałac Dożów.                                                                                ... w głębi Biblioteka Marciana, na pierwszym planie Pałac Dożów.
 
Jest godzina 740 - dochodzimy do Placu św. Marka gdzie spotykamy się z uroczą rodowitą wenecjanką która będzie nas oprowadzała po zakamarkach Wenecji.
 
 
 
 
Dla lepszej orientacji, na planiku poniżej zaznaczyłem kilkanaście obiektów które odwiedziliśmy w tej części Wenecji.
 
       
          1. Nabrzeże Riva degli Schiavoni                 2. Pomnik Vittorio Emanuela          3. Most Westchnień                                     4. Pałac Dożów                               5. Gmach nowego więzienia
          6. Bazylika św. Marka                                  7. Biblioteka Marciana                    8. Plac św. Marka                                         9. Dzwonnica                                10.Prokuracja Stara
        11. Prokuracja Nowa                                  12. Wieża zegarowa                        13. Muzeum Correr (Ala Napoleonica)       14. Muzeum archeologiczne
 
Najczęściej odwiedzanymi przez turystów i zarazem najcenniejszymi zabytkami Wenecji są Bazylika św. Marka (wł. Basilica di San Marco) oraz Pałac Dożów (wł. Palazzo Ducale) usytuowane na Placu św.Marka (wł. Piazza San Marco).
 
 
... pałac Dożów widziany od strony placyku Piazzetty.
 
Pałac Dożów był siedzibą władców i rządu Wenecji. Pierwszy budynek powstał w 814 roku w miejscu bizantyńskiego zamku. Budynek uległ spaleniu w 976 roku. Został odbudowany i w późniejszych latach wielokrotnie przebudowywany.
 
W roku 1340 rozpoczęto wzdłuż nabrzeża dobudowę gmachu Wielkiej Rady (Maggior Consiglio) a w trzy lata później rozpoczęto prace nad przedłużeniem budynku w głąb Piazzetty.   W tym okresie budynek od strony nabrzeża i Piazzetty uzyskał fasadę z dwukondygnacyjnymi ażurowymi arkadami.
 
 
 
 
 
 
 
Ściany II piętra ozdobione są płytami z kolorowego kamienia. W środkowej części elewacji od strony Piazzetty, pomiędzy oknami umieszczone są płaskorzeźby nawiązujące do stylu architektonicznego Porta della Carta.
 

 
 
 
 
 
Całość gmachu wieńczy ażurowa attyka.
 
 
 
 
Główne wejście do Pałacu Dożów usytuowane jest tuż przy bazylice   św. Marka (bazylika zamyka północną część dziedzińca pałacowego). Zostało wybudowane na polecenie doży Francesco Foscarii w 1442 roku.
 
                                           
 
Nad wejściem znajduje się postać doży klęczącego przed lwem. Na stronach otwartej książki są wyryte słowa "Pax tibi, Marce evangelista mers - pokój, tobie Marku, Ewangelisto mój... tutaj spocznie twoje ciało".
 
Oryginalne rzeźby zostały zniszczone w 1797 roku przez mistrza kamieniarskiego na polecenie Napoleona - jedynie zachowała się głowa doży którą można oglądać w muzeum. Widoczne w portalu rzeźby to sporządzone kopie.
 
Po bokach portalu widoczne rzeźby czterech cnót kardynalnych:
  • roztropności
  • sprawiedliwości
  • umiarkowania
  • męstwa
 
Niestety brak czasu nie pozwalał na zwiedzanie obiektów wewnątrz. Ruszamy więc dalej. Po naszej lewej stronie pozostawiamy budynek Biblioteki Marciana (wł. Biblioteca Nacionale Marciana lub Biblioteca di San Marco) z największym zbiorem rękopisów greckich, łacińskich i orientalnych.
 
 
 
Fasadę budynku zaprojektował Jacopo Sansovino w postaci dwóch poziomów, gdzie górna część z ornamentami i rzeźbami została zakończona wielkim gzymsem ze statuami ustawionymi na osiach kolumn.
 
 
 
Ten jednopiętrowy budynek posiada parter z arkadami w porządku doryckim pod którymi rozlokowały się kawiarenki. Plac Piazzetty zamykają dwie monumentalne kolumny stojące między Pałacem Dożów i Biblioteką Marciana.
 
 
 
 
 
Zostały ustawione za panowania doży Sebastiano Ziani (1172 - 1178) kiedy to plac został powiększony a kolumny przytransportowano ze wschodu jako łup wojenny. Na kolumnach rzeźby przedstawiające skrzydlatego lwa - patrona i symbol Wenecji oraz bizantyńskiego świętego San Teodora - pierwszego patrona miasta.
 
Dochodzimy do głównego placu Wenecji tj. Placu św. Marka (wł. Piazza San Marco). Plac ten jest połączony z placem biegnącym ku nabrzeżu, czyli Piazettą San Marco który przed chwilą opuściliśmy.
 
Nasza wenecjanka przewodniczka, u podstawy dzwonnicy św. Marka z wielką znajomością tematu zapoznaje nas z historią powstania Placu św. Marka oraz otaczających go budowli.
 
Sama dzwonnica św. Marka (wł.Campanile di San Marco) jest najwyższą budowlą w Wenecji i ma wysokość 99 metrów.
 
Pierwsza konstrukcja dzwonnicy istniała już pod koniec XI wieku. W wieku XII została podwyższona a w następnych latach wielokrotnie przebudowywana.
 
W swojej długoletniej historii pełniła funkcję wieży obserwacyjnej, latarni morskiej, wiatrowskazu i wieży strzelniczej.
 
W czasach republiki na wieży zawieszono pięć dzwonów pełniących różne funkcje:
  • największy z nich Marangona ogłaszał początek i koniec dnia roboczego
  • dzwon Nona bił każdego dnia w południe
  • dzwon Merza wzywał na posiedzenia senatorów
  • dzwon Trottiera wzywał na posiedzenia członków Wielkiej Rady
  • dzwon Renghiera zwoływał mieszkańców Wenecji na planowaną na placu egzekucję
Obecnie można na wieżę wejść i podziwiać widok całej Wenecji. Widać dachy całej Wenecji lecz nie widać ani jednego kanału.
 
 
W latach 1537 - 1549 dobudowano do dzwonnicy Loggettę Sansovino która stała się miejscem spotkań elity weneckiej.
 
W roku 1902 wieża zawaliła się niszcząc również Loggettę. Wieża została odbudowana wraz z Loggettą Sensovino w roku 1912.
 
Loggetta Sansovino na Placu św.Marka w Wenecji.
 
           
 
Plac św. Marka ma kształt trapezu którego dłuższa podstawa ma 175 metrów. Jego wschodni bok zamyka potężna bryła Bazyliki św. Marka (wł.Basilica di San Marco) na której tle robimy pamiątkowe zdjęcie naszej grupy. Brak jedynie fotografa.
 
 
 
Ta okazała budowla zajmuje wschodnią część Placu św.Marka i sąsiaduje z nie mniej okazałym gmachem Pałacu Dożów. Została wybudowana dla pochowania relikwii św. Marka.
 
Historia budowli ściśle wiąże się ze św.Markiem który pojawił się po raz pierwszy w Wenecji podczas wyprawy misyjnej ok. 60 roku.
 
Jak głosi legenda zasnął na jednej z wysepek laguny a we śnie ukazał mu anioł który go pozdrowił i przekazał wieść że tu zostanie pochowany a miejsce to będzie otoczone kultem.
 
W 68 roku przyszły święty zginął z rąk niewiernych w Aleksandrii i tam został pochowany.
 
W 828 roku kupcy weneccy wykradli szczątki w Aleksandrii i przewieźli do Wenecji - tu zaczęto budowę świątyni dla złożenia cennych relikwii.
 

Fundatorem pierwszego kościoła był doża Angelo Partecipazio.  Konsekracja odbyła się w 832 roku, ale już w 976, podczas powstania przeciwko doży Pietro IV Candiano  pożar zniszczył kościół i Pałac Dożów.

Obecna bazylika jest trzecią z kolei budowlą wybudowaną w latach 1063-1094 na wzór kościoła  św. Apostołów (używana jest także nazwa kościół Dwunastu Apostołów) który znajduje się w Konstantynopolu. Została zaprojektowana w stylu bizantyjskim  na planie krzyża greckiego z pięcioma kopułami . Konstrukcja kopuł  przypomina rozwiązania architektury islamu. Podobne kopuły wykonano nad meczetem Umara w Jerozolimie i nad mauzoleum dynastii Fatymidów w Kairze.
 
Od strony Placu św. Marka kościół zdobi szeroka 52 metrowa fasada z pięcioma portalami zwieńczonymi półkolistymi tympanonami (miejsce pomiędzy nadprożem a łukiem) ozdobionymi barwnymi mozaikami.
 
Pomimo wczesnej pory nie brakuje chętnych do zwiedzenia bazyliki  wewnątrz.
 
Na zdjęciu jest to bardzo krótka i bardzo cywilizowana kolejka z uwagi że bazylika była jeszcze nie otwarta.
 
Uwagi praktyczne:
  • wejście do Bazyliki św. Marka jest bezpłatne
  • bazylika jest otwarta codziennie w godz.  945-1700 (w niedziele i święta od kwietnia do października w godz. 1400 - 1700,natomiast od listopada do marca w godz. 1400 - 1600)
  • we wnętrzu jest zakaz fotografowania i filmowania
  • skąpo ubrani są przez służby porządkowe niewpuszczani
  • Do środka nie wolno wchodzić z bagażem - torby i plecaki zostawiamy bezpłatnie w przechowalni bagażu przy Ateneo di San Basso na Piazzetta dei Leoncini  znajdującej się po północnej stronie bazyliki.
  • zwiedzanie złotego ołtarza i skarbca jest płatne:
- złoty ołtarz normalny 2 euro, ulgowy 1 euro (dla grup powyżej 15 osób)
- skarbiec normalny 3 euro, ulgowy 1,5 euro
- muzeum bazyliki 5 euro
 
Nad skrajnymi drzwiami po lewej stronie znajduje się mozaika z ok. 1260 roku przedstawiająca fasadę bazyliki - jest to najstarsze zachowane przedstawienie budowli.
 
 
 
Najbardziej okazały jest środkowy portal ozdobiony romańskim obramowaniem. Na środkowym łuku umieszczono alegorie pór roku i 12 miesięcy, łuk zewnętrzny zdobią postacie rzemieślników weneckich.
 
 
 
W polu nad nadprożem przepiękna mozaika przedstawiająca zmartwychwstałego Chrystusa. Dekorację drzwi rozpoczęto ok. 1255 roku, a ukończono na początku XIV wieku. 
 
 
Nad portalami znajduje się udostępniona dla zwiedzających pozioma galeria (Loggia dei Cavalli).
 
Środkową jej część zdobią kopie czterech  koni z kwadrygi. Oryginały znajdują się w Museo Marciano, rzeźby pierwotnie zdobiące hipodrom w Konstantynopolu zostały przywiezione w 1204 roku na polecenie doży Enrico Dandolo.
 
Kwadryga z czwórką koni, wykonana z pozłacanego brązu najprawdopodobniej w II wieku p.n.e.  (rzeźba jest datowana na okres od IV wieku p.n.e. do I wieku p.n.e.).
 
Jest to jedyna tego typu rzeźbą zachowana do naszych czasów. Stała się symbolem potęgi miasta. Napoleon Bonaparte  po zdobyciu miasta kazał wywieźć ją do Paryża, skąd powróciła po przejściu miasta pod zwierzchnictwo austriackie.
 
 
 
Po lewej stronie portalu głównego (obok wejścia głównego) umieszczona mozaika przedstawiająca sprowadzenie do Wenecji ciała św. Marka.
 
 
Zaś po prawej stronie portalu głównego miejsca nad pozostałymi dwoma portalami uzupełniają nie mniej misterne mozaiki z kolorowych małych płytek.
 
           
 
Powyżej galerii, w osiach drzwi, cztery półkoliste pola obramowane ostrymi łukami w stylu późnego gotyku lombardzkiego z elementami wczesnego renesansu florenckiego (XIV-XV wiek). Cztery z nich zdobią XVII-wieczne barokowe  mozaiki z scenami z życia Chrystusa. Na szczycie środkowego łuku umieszczona jest statua św. Marka, dzieło Niccolo Lambertiego, poniżej złoty lew św. Marka - symbol Wenecji.
 
 
W narożniku fasady bazyliki św. Marka (tuż przy wejściu do Pałacu Dożów) wbudowana rzeźba przedstawiająca grupę tetrarchów czyli czterech współrządzących władców z okresu późnego Cesarstwa.
 
Rzeźba wykonana z porfitu ma wysokość 1,3 m. Podobna mniejsza rzeźba o wysokości 0,56 m znajduje się w Watykanie. Ta w Wenecji pochodzi z początku IV wieku n.e. i została zrabowana na polecenie doży Enrico Dandolo w XIII wieku z pałacu cesarskiego w Konstantynopolu. Przedstawia dwie pary władców rzymskich wspólnie rządzących cesarstwem.

Rzeźby wyrzeźbione  w porfirze z którego w tamtych czasach wykonywano jedynie podobizny cesarzy i ich rodzin.
 
W rzeźbie rzuca się w oczy inny kolor stopy jednej z postaci - brakującą dolną lewą stopę odnaleziono w czasie prac archeologicznych i znajduje się obecnie w Muzeum Archeologicznym w Stambule.
 
Godna uwagi jest boczna fasada bazyliki - można podziwić jej bogaty wystrój.
 
 
Uwagę przyciąga różnorodność form, detali ich zdobień, różnej wysokości kolumn i filarów. Większość z nich była zrabowana na życzenie doży Domenico Selvo który zarządził aby każdy statek wenecki przywoził dary służące do ozdoby budowanej świątyni. Stąd różnorodność stylistyczna wielu detali architektonicznych pochodzących z różnych miejsc i wykonanych na przestrzeni długiego czasu.
 
           
 
           
 
Wnętrze bazyliki jest również imponujące. W oczy rzucają się marmurowe kolumny  ze złotymi głowicami korynckimi oraz wszechobecne kolorowe mozaiki ze złotych i szklanych tesser (małych kostek).
Są ułożone na posadce, kopułach i sklepieniu. Jak podają przewodniki jest tego ok. 4000 m2 powierzchni. Mozaiki tworzą sceny figuralne, ornamentalne i geometryczne, a ich dokładne obejrzenie w ciągu jednego krótkiego pobytu  jest z zasady niemożliwe.
W Bazylice jest zakaz fotografowania i filmowania. Dla zobrazowania przedstawiam dwa zdjęcia z Wikipedii (złoto, złoto, złoto ...)  
 
Za głównym ołtarzem znajduje się cenny zabytek jubilerskiej sztuki bizantyjskiej Złoty Ołtarz (Pala d’Oro).
 
 
 
Pierwsza plakietka ołtarza została wykonana w Konstantynopolu w 976 roku, sprowadził ją do bazyliki doża Pietro II Orseolo.  W XII wieku została zastąpiona nową, wielokrotnie przerabianą i wzbogacaną. W 1209 roku dodano do jej górnej części sześć kolejnych plakietek przywiezionych z Konstantynopola (pochodzą one z kościoła Hagia Sofia lub klasztoru). Kolejne elementy elementy dodano w 1345 roku. W plakietce o wymiarach 3,40 × 1,40 m umieszczono emaliowane płytki i krążki, figurki i szlachetne i półszlachetne kamienie, w tym 1300 pereł, 300 szmaragdów, 300 szafirów, 400 granatów  i 15 rubinów.
 
Plac św. Marka zamyka od północy budynek Prokuracji Starej (Procuratie Vecchie), zaś od południa gmach Prokuracji Nowej (Procuratie Nuove).

          
 
Na zdjęciu górnym budynek Prokuracji Starej (wł. Procuratie Vecchie), istniał on już za panowania doży Sebastana Ziani w XII wieku. Tu znajdowały się apartamenty prokuratorów Republiki Weneckiej. Wielokrotnie przebudowywany - ostateczny kształt zyskał ok. 1532 roku. Dobudowano wtedy 50 arkad na parterze i dobudowano drugie piętro.
 
Obecnie na parterze  mieszczą się liczne sklepiki i słynne kawiarnie Caffe Quadri (otwarta w 1775 r.) i Caffe Lavena (otwarta w połowie XVIII w.)
 
 
 
Do budynku Prokuracji Starej, od strony Bazyliki św. Marka usytuowana jest wieża zegarowa ( wł.Torre dell'Orologio). Zaprojektował ją Mauro Codusii, została zbudowana w 1496 - 1506 roku. Na szczycie wieży umieszczono dwa posągi Maurów uderzających co godzinę w dzwon.
W wieży umieszczono mechanizm zegara astronomicznego. Pokazuje on nie tylko godziny ale także pory roku, fazy księżyca i położenie słońca w kolejnych znakach zodiaku.
 
Powyżej tarczy zegarowej znajduje się skrzydlaty Lew św. Marka a pod nim Madonna z Dzieciątkiem. Z okazji święta Objawienia Pańskiego uruchamiany jest mechanizm pozwalający na ukazywanie się na balkonie wieży figurek Trzech Króli. Figurki można oglądać jeszcze przez cały tydzień po tym święcie.
 
             
 
Naprzeciwko budynku Starej Prokuracji w latach 1582 -1640 został wybudowany budynek tzw. Prokuracji Nowej (wł. Procuratie Nuove) zaprojektowany przez Vincenzo Scamozzi. Budynek łączy się z Biblioteką Sansovino pokazywaną wcześniej usytuowaną wzdłuż Piazzetta di San Marco. 
 
Pierwotnie były to pomieszczenia przeznaczone dla rozrastających się urzędów prokuratorskich. W czasach napoleońskich został zamieniony w pałac królewski z siedzibą gubernatora napoleońskiego a później austriackiego. Po zjednoczeniu Włoch  mieściła się w nim rezydencja królów, obecnie są w nim apartamenty prezydenckie. 
 
Na parterze, pod arkadami mieści się Caffe Florian, najstarsza kawiarnia Wenecji istniejąca od 29 grudnia 1720 roku.  Wenecjanie już XVII wieku sprowadzali kawę arabikę z Konstantynopola która w pierwszym okresie była używana jako lekarstwo, ale wkrótce otworzono na Placu św. Marka kawiarnię której gośćmi byli m. in. Goethe, Hemingway, Byron.
 
           
 
Na polecenie Napoleona pomiędzy oba budynki Prokuracji wybudowano budynek tzw. Ala Napoleonica.  Kiedyś w tym skrzydle mieściła się sala balowa, obecnie znajduje się tam muzeum.
 
 
 
Opuszczamy najbardziej znany turystom punkt Wenecji jakim jest niewątpliwie Plac św.Marka i ruszamy z naszą przewodniczką w prawdziwy labirynt weneckich wąskich uliczek.
 
           
 
Jak przystało na Wenecję składającą się z ok. 120 wysepek nie są to uliczki podobne do znanych nam z  innych miast. Tu ulicami są kanały wodne po których poruszają się gondole, motorówki i tramwaje wodne.
 
       
 
 
 
 
Dla pieszych pozostają ułożone wzdłuż niektórych kanałów wąskie chodniczki z niezliczoną ilością małych lub większych mostków. Dojście do bliskiego na mapie celu może okazać się w rzeczywistości wyjątkowo długie gdyż po trasie trzeba pokonać kilka kanałów szukając mostków - łatwo się zgubić.
 
 
 
 
 
Bez przewodnika z zasady nie sposób się nie zgubić - jeżeli się ma nieograniczony czas na zwiedzanie ma to również i dobre strony gdyż można odkryć romantyczne miejsca i zakątki.
 
 
Spacerując co chwilę odkrywamy liczne zabytkowe pałace, kościoły, muzea i małe kawiarenki.
 
Mamy możliwość podziwiania ich architektury, wspaniałych zdobionych fasad, starych wejść do kamienic którymi wprost z łodzi można wejść do wnętrza budynków.
 
Każdy napotkany po drodze mostek nad kanałem to również piękne dzieło sztuki.
 
 
 
My poprzez liczne mostki i wąskie uliczki doszliśmy do Campo San Fantin - jest to uroczy placyk przy którym usytuowane są: kościół San Fantin i budynek opery (wł.Gran Teatro La Fenice)
 
 
 
  
 
Gran Teatro La Fenice - budynek teatru wzniesiony został według projektu Gianantonio Selvy. Otwarcie tak zwanego La Fenice nastąpiło 16 maja 1792 roku. Pierwszą operą wystawioną w tym teatrze była opera I giuochi d'Agrigento Giovanniego Paisiello.
 
Do dnia dzisiejszego teatr już dwa razy został zniszczony przez pożar, w 1836 i w 1996 roku. Mimo to teatr cieszy się niezwykle wielką popularnością nie tylko we Włoszech ale też na całym świecie. wielu muzyków i kompozytorów pisało swoje dzieła z myślą o wystawieniu ich w La Fenice.
 
 
Budynek teatru udostępniony do zwiedzania - można podziwiać wspaniałe sztukaterie i poznać tajniki teatru,  historię od jego powstanie aż do dnia dzisiejszego.
 
 
Uwagi praktyczne:
        • W teatrze istnieje stała wystawa poświęcona Marii Callas z czasów jej działalności w Wenecji. Teatr można zwykle zwiedzać w godz. od 930 do 1800 (niedziela 930 - 1330), choć może być drobna różnica z przyczyn technicznych lub artystycznych.
        • Bilet wstępu normalny - 10 euro;    ulgowy - 7 euro (przysługuje studentom do 26 roku i starszym powyżej 65 lat;    dzieci do lat 6 - wstęp wolny
        • Cena biletu obejmuje przewodnik audio w pięciu językach (włoski, niemiecki, angielski, francuski i hiszpański).
        • Dla zasobniejszych w gotówkę jest opcja zwiedzania teatru wykupując bilet na spektakl. W tej opcji po teatrze oprowadza przewodnik ekspert a przed koncertem i w czasie przerwy następuje degustacja koktajlu w jednej z sal apollińskich.  Ta przyjemność kosztuje 65 euro + VAT 22% - nie obejmuje ceny biletu na koncert i jest dostępna przy minimum 15 uczestnikach

 
Po minięciu kilku następnych kanałów jesteśmy na dużym dziedzińcu Campo San Angelo nazywanego również przez wenecjan Campo San Anzolo. Plac ten jest położony w samym środku zakola kanału Grande.
Z placu odchodzą liczne uliczki, między innymi:
  • w kierunku zachodnim  prowadzące do kościoła św.Stefana (wł. Santo Stefano) i dalej do mostu Accademia
  • w kierunku północno-wschodnim przez plac Campo Manin do mostu Rialto
  • w kierunku południowo-wschodnim do Placu Św.Marka, Bazyliki Św. Marka  i  Pałacu Dożów
Przy placu znajdują się budynki o dużym znaczeniu historycznym i architektonicznym.To na tym placu stał kiedyś kościół San Michale Arcangelo który został rozebrany w wyniku represji napoleońskich. Obecnie w zachodniej części placu stoi mały kościółek Zwiastowania i św.Michała Archanioła.
 
      
 
 

Z placu dobrze widoczna wieża dużego parafialnego kościoła  Świętego Stefana (wł. Chiesa di Santo Stefano) stojącego na następnym placu Campo Santo Stefano. Został wybudowany w XIII wieku, przebudowany na początku XIV wieku.
 
           
 
Opuszczamy plac  Campo San Angelo i ruszamy w kierunku kanału Grande. Po drodze mijamy i podziwiamy liczne kanały i przerzucone nad nimi mostki.
 
           
 
Wkrótce docieramy do najbardziej znanego turystom kanału Grande (wł. Canal Grande) dzielącego Wenecję na dwie części. Kanał ma kształt odwróconej litery "S" i ma długość ok. 3,8 km. Jego szerokość wynosi od 30 do 60 metrów, a głębokość dochodzi miejscami do 6 metrów.
 
 
Kanał został zbudowany w XV wieku i łączy Piazzale Roma przy dworcu kolejowym z kanałem św. Marka przy Piazzetta di San Marco.Po każdej stronie kanału Grande znajdują się trzy dzielnice (wł. siestery) tj. Cannaregio,San Marco i Castello  oraz Santa Croce, San Polo i Dorsoduro.   
 
My doszliśmy w okolice mostu Rialto (wł. (wł. Ponte di Rialto) który do roku 1854 był jedynym mostem na kanale Grande. Obecnie brzegi kanału łączą cztery mosty:
  • most Akademii (wł. Ponte dell'Accademia)
  • most Bosych (wł. Ponte degli Scalzi)
  • most Rialto (wł.Ponte di Rialto)
  • most Konstytucji (wł. Ponte della Constituzione)
Most Rialdo jest wybudowany w najwęższym miejscu kanału Grade i w prześwicie ma wysokość 7,5 m co umożliwiało na przepływanie pod nim statków.
 
Nie dziwi że właśnie w tym miejscu wybudowano pierwszy most nad kanałem gdyż dzielnica od wieków stanowiła centrum handlowe Wenecji.
 
Również obecnie w tej okolicy koncentruje największe centrum handlu żywnością, wyrobami złotniczymi i pamiątkami.
 
 
          
 
 
Wzdłuż kanału Grande powstały liczne budynki i pałace z fasadami skierowanymi w stronę wody, które można podziwiać z nabrzeżnych uliczek lub płynąc tramwajem wodnym, gondolą. 
 
          
 
 
       
 
Najbardziej charakterystyczną cechą Wenecji jest brak jezdni a co za tym idzie brak samochodów. Cała komunikacja wewnętrzna, transport mieszkańców, turystów, zaopatrzenia domów i sklepików odbywa się drogą wodną poprzez sieć ok. 150 kanałów połączonych między sobą.
 
Największymi i zarazem najszerszymi kanałami  są Canal Grande, Canale di Cannaregio i Canale delia Giudecca - panuje na nich największy ruch tramwajów wodnych, motorówek, stateczków i barek zaopatrzeniowych, gondoli. Najlepiej obrazuje to, dolne zdjęcie przedstawiające Kanał Grande w okolicy mostu Rialto.
 
      
 
Być w Wenecji w pobliżu mostu Rialto (wł. Ponte di Rialto) i nie odwiedzić głównego targu  rybnego i owocowego to duże niedopatrzenie. Rialto jest najstarszym handlowym centrum Wenecji. Handel ma tu wielowiekową tradycję - istnieje od ponad 700 lat. Teren był podzielony na kilka części w których  sprzedawano produkty: wyroby złotnicze, owoce i warzywa, ryby, mięso. Świadczą o tym do dziś zachowane nazwy poszczególnych części Rialto, np. Beccarie -rynek mięsny, Ruga degli Orefici - ulica złotników. Tętniący życiem targ żywności Mercato di Rialto   oraz owocowo-warzywny  Erbaria funkcjonuje do dziś.
 
 
 
Tuż obok znajduje się Mercato del Pesce Al Minvta - detaliczny targ rybny zwany potocznie Pescherią (rybiarnią). Rynek rybny ma dostęp do kanału wodnego co zapewnia dostawę ryb prosto z łodzi.
 
            
 
          
 
Targ rybny mieści się pod zadaszeniem wspartym na trzech rzędach kolumn - w każdym rzędzie po 12 kolumn. Z zewnątrz w czasie sprzedaży ryb pomieszczenie osłonięte czerwonymi zasłonami, po zakończeniu sprzedaży zasłony zielone.   Pomieszczenie targu rybnego zbudowane w stylu neogotyckim.
 
 
 
Targ czynny od wtorku do soboty w godzinach 800 do ok. 1200.  W poniedziałki wenecjanie nie kupują darów morza gdyż są nieświeże.
 
Nie mam zdjęć targu rybnego - my byliśmy właśnie w poniedziałek. Załączam więc jedynie fotki zrobione tuż przy Pescherii i okolic kanału Grande.
 
 
       
 
      
 
     
 
My wracamy labiryntem wąskich uliczek  w okolice Placu św. Marka by odbyć ostatni etap zwiedzania Wenecji - rejs statkiem kanałem Giudecca (wł. Canale Della Giudecca)
 
           
 
           
 
Z nabrzeża Riva degli Schiavoni na którym panuje ogromny natłok turystów oglądamy ostatnie widoki z suchego lądu - następne będą z pokładu statku. 
 
       
 
           
 
Kanał Giudecca (wł. Canale Della Giudecca) to szeroka droga wodna pomiędzy największą wyspą Wenecji Giudecca a pozostałą Wenecją  konkretnie dzielnicą Dorsoduro. Tym kanałem popłynęliśmy w kierunku okolic dworca kolejowego gdzie oczekiwał na nas autokar.  Poranna mgła utąpiła i tym razem z pokładu statku  mogliśmy zobaczyć Wenecję z perspektywy wody.
 
       
... widok na przystań przy Riva degli Schiavoni. 

       
... widok ma Pałac Dożów, budynek Biblioteki i wieżę św. Marka na placu św. Marka.
 
Jednym z okazalszych zabytków Wenecji dobrze widzianym ze statku jest Santa Maria della Salute - wenecka barokowa bazylika mniejsza. Nazywana także Chiesa della Salute lub po prostu La Salute.
 
       
 
 
 
 
 
Bazylika La Salute jest usytuowana u wylotu Kanału Grande do zatoki, tuż obok budynku morskiej komory celnej Dogana di Mare. Została zbudowana wg planów Baltazare Longhena - prace rozpoczęto jako wotum dziękczynne po zakończeniu epidemii dżumy w roku 1631 a zakończono w 1681.
Na zakończenie kilka ostatnich widoków na Wenecję z pokładu statku. Po ok. 1 godz. rejsu dopływamy do portu w okolicy dworca kolejowego. Przy nabrzeżu cumują ogromne statki pasażerskie których jednodniowi pasażerowie zwiedzają Wenecję - w godzinach wieczornych wyruszą do innego portu.
 
       
 
          
 
      
... widok na kościół Santa Maria del Rosario.
 
      
 
Kończymy tą bieganinę po Wenecji a wniosek nasuwa się sam - w jeden dzień (12-13 godzin) nie da się zwiedzić tego miasta zbudowanego na dębowych palach. Aby spokojnie zapoznać się z zabytkami, zwiedzić je od środka potrzeba co najmniej czterech dni. Załączyłem dużo zdjęć co jedynie  daje się zorientować w "klimacie"  tego miasta.
 
Wsiadamy do autokaru, czeka nocny przejazd autokarem ok. 1200 km  do Hiszpanii.
 
 
Powrót do strony głównej:  STRONA GŁÓWNA 
 
 
 
Dawniej nazywana Spianalonga ze względu jej kształt, długi i wąski. Składa się z ośmiu wysp, połączonych mostami. 
Na stronie z widokiem na Lagunę można podziwiać piękne zachody słońca. To całkowicie inny świat, nie należy do wysp, które są zbyt często odwiedzane przez turystów, tutaj nadal można cieszyć się spokojem z widokiem na lagunę. - See more at: http://kalejdoskoprenaty.blogspot.com/2013/04/giudecca-powiew-swiezosci.html#sthash.flf2Fz0y.dpuf
 
Dawniej nazywana Spianalonga ze względu jej kształt, długi i wąski. Składa się z ośmiu wysp, połączonych mostami. 
Na stronie z widokiem na Lagunę można podziwiać piękne zachody słońca. To całkowicie inny świat, nie należy do wysp, które są zbyt często odwiedzane przez turystów, tutaj nadal można cieszyć się spokojem z widokiem na lagunę. - See more at: http://kalejdoskoprenaty.blogspot.com/2013/04/giudecca-powiew-swiezosci.html#sthash.flf2Fz0y.dpuf
 
Przy opracowaniu korzystałem:
https://pl.wikipedia.org/wiki/Bazylika_%C5%9Bw._Marka_w_Wenecji
http://podroze.onet.pl/ciekawe/bazylika-sw-marka-w-wenecji-architektura-wnetrze-zwiedzanie/dr4czz
http://otowenecja.pl/atrakcje/teatr-la-fenice
https://pl.wikipedia.org/wiki/Teatro_La_Fenice
https://pl.wikipedia.org/wiki/Canal_Grande
https://pl.wikipedia.org/wiki/Most_Rialto
 
 

Wspierane przez Hosting o12.pl