FOTOGRAFIA AMATORSKA
Zbigniew Wójcik
   STRONA GŁÓWNA      TATRY SŁOWACKIE      Sławkowski Szczyt
 
                   
Wycieczka na trasie: Stary Smokowiec (995 m n.p.m.) - rozgałęzienie szlaków "pod Sławkowskim Szczytem"(1357 m n.p.m.) - punkt widokowy "Maksymilianka"(1530 m n.p.m.) - Sławkowski Szczyt (2452 m n.p.m.).

                                                                                                                    Wycieczka z dnia 7 września 2016 r.
 
          
 
W tej fotorelacji pokażę zdjęcia z mojej próby wejścia na Sławkowski Szczyt (słow. Slavkovský štit) leżący na wysokości 2452 m n.p.m. Wycieczka jest trochę męcząca i długa. Zaczyna się w Starym Smokowcu (słow.Starý Smokovec) na wysokości 1010 m n.p.m., a to oznacza pokonywanie 1442 metrów  różnicy wysokości na długości ok. 7,0 km.   Poniżej mapa z naniesioną trasą wycieczki.
 

Moja wycieczka zaczyna się przy budynku dolnej stacji kolejki szynowej na Smokowieckie Siodełko lub po prostu Siodełko (słow.Hrebienok). Przy budynku stacji kolejki przebiega szlak Szlak niebieski niebieski który powyżej Pięciu Źródeł krzyżuje się ze szlakiem czerwonym Magistrali Tatrzańskiej i prowadzi przez punkt widokowy "Maksymilianka"(1530 m n.p.m.), Królewski  Nos 2273 m n.p.m (słow.Kráľovský nos, Slavkovský nos)  na Sławkowski Szczyt 2452 m n.p.m. (słow. Slavkovský štit).       Poniżej załączam mapkę okolic dolnej stacji kolejki z naniesionymi parkingami.
 
 
 
Pozostawiam samochód na parkingu przy zabytkowym Grand Hotelu  który jest jednym z  najbardziej znanych budynków w Starym Smokowcu wybudowanym w 1904 wg  projektu GUID Hoepfner, architekta z Budapesztu. Po przeciwnej stronie parkingu zabytkowy drewniany kościół z 1888 roku pw. Niepokalanego Poczęcia Panny Maryi.
 
     Grand Hotel w Starym Smokowcu.          Zabytkowy drewniany kościół w Starym Smokowcu.
 
 
           Budynek Grand Hotelu i kościoła widziany od strony stacji dolnej kolejki na Hrebienok.Budynek Grand Hotelu i kościoła widziany od strony stacji dolnej kolejki na Hrebienok.
 
Poniżej tzw. graniówka szczytów  z zaznaczoną  lokalizacją wycieczki co zainteresowanym może pomóc w odnajdywaniu mijanych szczytów.
 
           

0,0 km trasy - początek przy budynku dolnej stacji kolejki szynowej na Siodełko. W tym miejscu dla bardziej "leniwych" lub jak kto woli "wygodnych" jest możliwość skrócenia wycieczki. Zamiast podchodzić mozolnie szlakiem niebieskim należy wjechać kolejką na Siodełko i szlakiem czerwonym Magistrali Tatrzańskiej dojść do rozdroża szlaków "pod Sławkowskim Szczytem" leżącym na wysokości 1357 m n.p.m. Bilet w obie strony w 2016 r. - 9 euro.

 
     Dolna stacja kolejki szynowej w Starym Smokowcu.         Dolna stacja kolejki szynowej w Starym Smokowcu.      
 
Ja ambitnie ruszam piechotą, co jak się później okaże nie wyjdzie mi na dobre. Szlak niebieski biegnie drogą po lewej stronie budynku dolnej stacji kolejki.  Droga po kilkunastu metrach staje się drogą szutrową.

             Droga szlaku niebieskiego na Sławkowski Szczyt.Droga szlaku niebieskiego na Sławkowski Szczyt.
 
Droga jest jedną z najstarszych w Tatrach gdyż była już używana w roku 1664 kiedy to odnotowano pierwsze wejście na szczyt Georga Buchhotza  z towarzyszami i przewodnikami, a w roku 1805 na Sławkowski Szczyt wędrował nią  Stanisław Staszic.
W ostatnich latach droga została utwardzona i służyła do wywożenia powalonych drzew w czasie huraganu który nawiedził te okolice w dniu 19 listopada 2004. Uległo wtedy zniszczeniu ok. 60% drzewostanu w Wysokich Tatrach a całe zdarzenie zyskało u Słowaków nazwę Wielkiej Katastrofy (słow. Veľká kalamita). Jeszcze obecnie widać ogromne zniszczenia po tym zdarzeniu.
 
Zniszczenia po "Wielkiej Katastrofie"
 
Początek jest dosyć nieciekawy, podchodzi się drogą wspinającą się lekko pod górę przez zbocze zarastające pomału nowym lasem. Z tyłu pozostaje Stary Smokowiec, a z przodu z nieśmiało zaczyna się pojawiać Sławkowski Grzbiet którym wkrótce trzeba podchodzić na Sławkowski Szczyt.
 
             
 
0,445 km trasy - ważny punkt. Szersza droga służąca do transportu drewna skręca lekko w prawo w kierunku Siodełka, zaś słabo oznaczony szlak niebieski (mała tabliczka) kieruje na ścieżkę w lewo. Tu należy skręcić w lewo.
 
           ... 0,445 km trasy - ścieżka szlakowa skręca w lewo.... 0,445 km trasy - ścieżka szlakowa skręca w lewo.
 
Wkrótce ukazuje się nasz cel wycieczki, na razie skutecznie zasłaniający widok na Tatry Wysokie i wyglądający jak mały pagórek - jest to złudne gdyż czeka nas pokonanie jeszcze ponad 1300 metrów przewyższenia terenu - co w górach nie jest wielkością małą.
 
           ... nasz cel wycieczki.... nasz cel wycieczki.
 
Sławkowski Szczyt (słow.Slavkovský štít) ze swoją wysokością wynoszącą 2452 m n.p.m. jest trzecim pod względem wysokości tatrzańskim szczytem, na który prowadzi znakowany szlak turystyczny. Przed nim plasują się jedynie Rysy (słow. Rysy) 2503 m n.p.m  i Krywań (słow.Kriváň) 2494 m n.p.m.
 
          
 
Równolegle ze szlakiem niebieskim poprowadzony jest od Starego Smokowca pomiędzy 990 m n.p.m., a Rozdrożem pod Sławkowskim Szczytem 1357 m n.p.m  tzw.  Rainera chodnik (słow.Rainerov náučný chodník) z sześcioma przystankami na których znajdują się tablice zapoznające z jego działalnością i zasługami dla tego terenu.
 
          Tablica informacyjna na chodniku Rainera.Tablica informacyjna na chodniku Rainera.
 
     Tablica informacyjna na chodniku Rainera.        Tablica informacyjna na chodniku Rainera.
 
Nasza ścieżka szlakowa początkowo biegnąca po lewej stronie torów kolejki szynowej zaczyna się coraz dalej od nich oddalać. Po drodze mijamy kilka drewnianych mostków oraz "piękne przyrodnicze pomniki" pozostałe po niechlubnym huraganie  z 2004 roku. Wiejący przez kilka godzin wiatr, który wiał z prędkością od 170 do 200 km/h, pozostawił po sobie zniszczenia w postaci 2,7 miliona metrów sześciennych połamanego lasu. Jak widać na dolnym zdjęciu las pomału się odbudowuje.
 
           ... na szlaku niebieskim na Sławkowski Szczyt.
 
 
                         
 
Idziemy ścieżką przyrodniczo-naukową więc wypada popatrzeć na bogatą różnorodność jesiennej flory, a jesienią szczególnie ładnie wyglądają kwitnące niebiesko-fioletowo-granatowe dzwonki Goryczki trojeściowej, oraz kolorowe goździki.
 
           
 
             Goryczka trojeściowa.Goryczka trojeściowa.
 
Po lewej stronie ścieżki mijamy dziwne ogrodzenie. Jest to chroniony teren Pięciu Źródeł leżących na wysokości ok. 1170 m n.p.m. - jest to teren wodociągów zasilający w wodę Smokowce. Źródła były już wykorzystywane w 1840 roku gdy Jan Rainer wybudował od nich rurociąg o długości ponad 1700 metrów i zasilał nim wodą swój zakład leczniczy w Smokowcu. W tamtym okresie używano również nazw "Trzy źródła" oraz "Zdroje Rainera".
 
           ... po lewej teren wodociągów miejskich.... po lewej teren wodociągów miejskich.
 
Ścieżka szlaku niebieskiego wspina się coraz stromiej i w pewnym miejscu gwałtownie skręca w prawo przed strumieniem. Jest to ostatni moment na uzupełnienie wody ze strumienia - dalej brak wyraźnych cieków wodnych. Teraz pozostaje strome podejście zakosami do Rozdroża pod Sławkowskim Szczytem (słow.Pod Slavkovským štítom). Na podejściu oddalone, zamglone widoki w Dolinę Popradzką.
 
           ... zamglony Stary Smokowiec.... zamglony Stary Smokowiec.
 
Rozdroże pod Sławkowskim Szczytem.
2,45 km trasy od stacji dolnej kolejki szynowej w Smokowcu Starym. Jesteśmy na rozdrożu pod Sławkowskim Szczytem (słow.Pod Slavkovským štítom), na wysokości 1357 m n.p.m.
 
 
Rozstanie pod Sławkowskim Szczytem.
 
Co nie powalił huragan zostało zaatakowane przez korniki - dobrze to widać właśnie w okolicy odgałęzienia szlaków.
 
            Rozdroże pod Sławkowskim Szczytem.Rozdroże pod Sławkowskim Szczytem.
 
W tym miejscu nasz szlak niebieski krzyżuje się ze szlakiem czerwonym Magistrali Tatrzańskiej. W lewo czerwony doprowadza do Śląskiego Domu (słow.Sliezsky dom) w Dolinie Wielickie, zaś w prawo do górnej stacji kolejki szynowej na  Smokowieckie Siodełko (słow.Hrebienok). Kto wjechał kolejką właśnie w to miejsce dochodzi po łagodną ścieżką.
 
... zaczyna się "Prawdziwe podejście" na Sławkowski Szczyt.My dalej szlakiem niebieskim już bez żadnych odgałęzień szlakowych aż do samego Sławkowskiego Szczytu.
 
Z tego miejsca do szczytu jest ok. 4 godz. 15 minut podejścia i aż 1095 metrów różnicy wysokości do pokonania.
 
... na szlaku niebieskim na Sławkowski Szczyt.
 
 
Podchodząc i odpoczywając co 100 metrów zrozumiałem czemu duża większość  turystów zdobywając Sławkowski Szczyt wjeżdża (w drodze powrotnej zjeżdża) kolejką szynową  na Hrebienok i dochodzi na rozgałęzienie które przed chwilą opuściliśmy - po prostu pokonują o wiele mniej kilometrów i upuszczają najmniej ciekawy odcinek trasy. Drugim razem i ja tak zrobię.
 
... dojście do punktu widokowego "Maksymilianka".
 
Kończy się las i zaczyna kosodrzewina. Ścieżka szlakowa prowadzi lekko pod górkę skrajem zbocza - zaczynają się ładne widoki na Dolinę Zimnej Wody (słow. Studená dolina), Hrebienok. Doskonale widać jakie spustoszenia w drzewostanie  dokonał huragan szalejący tu w 2004 roku.
 
... widok 12 lat po huraganie.
 
3,62 km trasy od dolnej stacji kolejki szynowej w Starym Smokowcu - punkt widokowy na skraju Sławkowskiego Grzebienia (słow.Štrbavý hrebeň) zwany popularnie "Maksymilianką".
 
Punkt widokowy "Maksymilianka". W tym miejscu należy wyjaśnić pochodzenie nazwy tego miejsca. Otóż szlak na Sławkowski Szczyt wytyczył i zbudował w latach 1901 - 1908 urzędnik ze Starego Smokowca Maksymilian Weisz, w dużej mierze z własnych środków pieniężnych.
 
Właśnie na tym cyplu skalnym na którym teraz jesteśmy urządził platformę widokową, którą w późniejszym czasie nazwano jego imieniem.
 
Punkt widokowy "Maksymilianka".
 
Przy punkcie widokowym "Maksymilianka" ustawiono tablicę informacyjną z nazwami widocznych szczytów co ułatwia turystom ich lokalizację w widocznym terenie.
 
           Punkt widokowy "Maksymilianka".Punkt widokowy "Maksymilianka".

Tu, na skalnym cyplu Sławkowskiego Grzebienia (słow.Štrbavý hrebeň), ponad 200 metrową przepaścią otwiera się po raz pierwszy w tej wycieczce szeroki widok na Dolinę Zimnej Wody (słow.Studená dolina), postrzępiony masyw Łomnicy i Pośredniej Grani (słow.Prostredný hrot), oraz na poszczególne szczyty z górującą Łomnicą (2632 m n.p.m.).
 
           Łomnica w chmurach  (2632 m n.p.m. )Łomnica w chmurach  (2632 m n.p.m. )
 
Zdjęcie górna i dolne - dowód na to jak w górach potrafi zmieniać się  pogoda w ciągu kilku minut.
 
           Łomnica 2632 m n.p.m.Łomnica 2632 m n.p.m.
 
 
          Widok z "Maksymilianki" w kierunku masywu Łomnicy.Widok z "Maksymilianki" w kierunku masywu Łomnicy.
           

Widok na Łomnicę w chmurach, po lewej stronie widać Małą Pośrednią Turniczkę.Na zdjęciu poniżej zbliżenie patrząc od lewej strony -  widać zbocze Łomnicy, Łomnicką Przełęcz i Wielką Łomnicką Basztę.
 
Wielka Łomnicka Baszta.
 
Zaś zdjęcie z lewej strony to zbliżenie na Łomnicę w otoczce chmur, po jej lewej stronie widoczna Mała Pośrednia Turniczka oddzielona od Łomnicy Przełączką pod Łomnicą.
 
Z punktu widokowego wspaniale wyglądają w zbliżeniu szczyty na lewo od Łomnicy które pokazuję na dolnym zdjęciu. Są to patrząc na dolne zdjęcie od prawej:
  • zbocze Łomnicy (słow.Lomnický štít)
  • Mała Pośrednia Turniczka (słow.Lomnická vežička)
  • Pośrednia Turnia (słow.Posledná veža)
  •  Durny Szczyt (słow.Pyšný štít)
  • oraz opadająca od niego w dół Durna Grań (słow.Pyšný hrebeň) a niej:
  • Durna Czubka (słow.Pyšný hrb)
  •  Zadni Durny Kopniak (słow.Zadná pyšná veža)
  •  Pośredni Durny Kopniak (słow.Prostredná pyšná veža)
  •  Pośrednia Durna Baszta (słow.Prostredná pyšná bašta)
  •  Skrajna Durna Baszta (słow.Predná pyšná bašta)
  •  Durne Rogi (słow.Pyšné rohy)
  •  Durna Kopa (słow.Pyšné rohy).
                  
 
Z punktu widokowego "Maksymilianka" doskonale widać Dolinę Zimnej Wody na styku z Doliną Małej Zimnej Wody i Doliną Staroleśną. Na zdjęciu dolnym na dalszym planie Masyw Łomnicy, na przednim planie po lewej stronie Pośrednia Grań dzieląca Dolinę Małej Zimnej Wody od Doliny Staroleśnej. Patrząc od góry zdjęcia: Masyw Łomnicy, Dolina Małej Zimnej Wody,Pośrednia Grań,Dolina Staroleśna.
 
           Widok z "Maksymilianki" w kierunku masywu Łomnicy.Widok z "Maksymilianki" w kierunku masywu Łomnicy.
 
Na górnym zdjęciu wypatrzyć można ścieżkę szlaków czerwonego i zielonego biegnących od dawnego schroniska dla turystów Rainerovej Chaty (słow.Rainerova chata, Rainerka) położonego na wysokości 1301 m n.p.m. w Dolinie Zimnej Wody, u zbiegu Doliny Staroleśnej (słow.Veľká Studená dolina) i Doliny Małej Zimnej Wody (słow.Malá Studená dolina) którymi to szlakami dochodzi się do Schroniska Zamkovskiego (słow.Zamkovského chata, Zamka)  położonego na wysokości 1475 m n.p.m. w Dolinie Małej Zimnej Wody (słow.Malá Studená dolina)
 
Na zdjęciach dolnych Rainerova Chata i wodospady Studennego Potoku pośród zniszczeń spowodowanych przez huragan z 2004 roku - widok z punktu widokowego Maksymilianka.
 
      Rainerova Chata widziana z punktu widokowego Maksymilianka.        Wodospady w Dolinie Zimnej Wody widziane z punktu widokowego Maksymilianka.
 
          Wodospady w Dolinie Zimnej Wody widziane z punktu widokowego Maksymilianka.Wodospady w Dolinie Zimnej Wody widziane z punktu widokowego Maksymilianka.
 
Wiele osób dochodzi jedynie do "Maksymilianki" odpuszczając dalszą wspinaczkę na Sławkowski Szczyt. Jak widać ze zdjęć warto chociażby dojść do tego punktu. Na Sławkowski Szczyt pozostaje jeszcze do przejścia ok. 3,3 km i pokonanie ponad 900 m różnicy poziomów. Dla tych którzy decydują się kontynuować wycieczkę załączam dokładną trasę szlaku niebieskiego z podanymi ważniejszymi miejscami, kilometrażem od początku wycieczki i wysokościami nad poziomem morza. 
 
         
 
Szlak niebieski biegnie teraz wzdłuż grani  tzw. Sławkowskiego Grzebienia (Štrbavý hrebeň) tj.od punktu widokowego na Sławkowskiej Kazalnicy (1531 m n.p.m) zwanego popularnie Maksymilianką poprzez Wyżnią Sławkowską Kazalnicę (Maksymilianka 1859 m n.p.m.), Królewską Czubę, Królewski Nos (słow.Kráľovský nos, Slavkovský nos), Królewską Przełęcz (słow.Sedlo pod Nosom) aż do Sławkowskiego Szczytu (Slavkovský štít) leżącego na wysokości 2452 m n.p.m.     
 
... ostre podejście za punktem widokowym na Sławkowskiej Kazalnicy. Na tym odcinku czeka nas dosyć ostre podejście kilkoma dużymi zakosami prowadzącymi kamienistą ścieżką, pośród kosodrzewiny. Za każdym pokonanym podwójnym  zakosem wracamy na skraj grani gdzie otwierają się okna widokowe  tj.:
                           I okno na wysokości 1650 m n.p.m. - 4,10 km trasy
                          II okno na wysokości 1750 m n.p.m. - 4,45 km trasy
                         III okno na wysokości 1870 m n.p.m. - 5,02 km trasy
 
... ostre podejście za punktem widokowym na Sławkowskiej Kazalnicy - naturalny kamienny schron.
 
Na pierwszym zakosie można zauważyć naturalny schron kamienny w którym można przeczekać ewentualną burzę.
W pewnym miejscu, daleko przed nami pojawia się widok na południowe zbocza górnej części Sławkowskiego Grzebienia, gdzie najwyższy widoczny z tego miejsca szczyt jest mylnie brany za Sławkowski Szczyt.
 
W oddali Wyżnia Sławkowska Kazalnica (Maximilianka) i Królewski Nos. 
 
Niestety, to jeszcze nie jest Sławkowski Szczyt. Na pierwszym planie (ta za granicą zwartej grupy kosówek) to Wyżnia Sławkowska Kazalnica (Maximilianka - 1859 m n.p.m.), zaś za nią skalisty wierzchołek Królewskiego Nosa 2273 m n.p.m. Lepiej to widać na dolnym zdjęciu.
 
          W oddali Wyżnia Sławkowska Kazalnica (Maximilianka) i Królewski Nos.W oddali Wyżnia Sławkowska Kazalnica (Maximilianka) i Królewski Nos.
 
Piszę "niestety" bo już w tym miejscu zaczęło szwankować kolano (staroć nie radość) - Sławkowskiego nie widać, 3 km do przejścia, wielkie głazy na szlaku. A jak na złość pogoda piękna, trudności technicznych żadnych i widoki coraz ładniejsze. Na przekór wszystkiemu postanowiłem kuśtykać dokąd uznam za stosowne. Po ok 800 metrach pokonuję pierwszy podwójny zakos i zbliżam się do I okna widokowego na skraju grani - widoki rosną w oczach.
 
      ... za moment I okno widokowe na wysokości 1650 m n.p.m.        ... za moment I okno widokowe na wysokości 1650 m n.p.m.
 
Wg mnie, właśnie z I okna na wysokości ok. 1650 m n.p.m. (Vyšna Vyhliadka) jest najładniejszy widok na masyw Łomnicy - wyrasta jakby z kosówek. Jak na dłoni prezentują się od lewej: Baranie Rogi, Durny Szczyt, Łomnica, Łomnicka Grań.
 
            Widok z I okna widokowego w kierunku Durnego Szczytu, Łomnicy i Łomnickiej Grani.Widok z I okna widokowego w kierunku Durnego Szczytu, Łomnicy i Łomnickiej Grani.
 
Od tego miejsca szlak długimi zakosami odchodzi od grani jeszcze dwukrotnie i do niej powraca, otwierając w kosówkach okna  - na wysokości ok.1750 m i 1870m. Za każdym razem mamy znów okazję podziwiać te same widoki, tyle że coraz szersze i z wyższej perspektywy.  
 
 
           Widok z I okna widokowego w kierunku Durnego Szczytu, Łomnicy i Łomnickiej Grani.Widok z I okna widokowego w kierunku Durnego Szczytu, Łomnicy i Łomnickiej Grani.
 
Drugie okna odsłania znany nam Masyw Łomnicy oraz dodatkowo rozszerza wgląd na będącą po jego południowej stronie Pośrednią Grań (słow.Prostredný hrot).
 
           Na pierwszym planie Pośrednia Grań, na drugim Masyw Łomnicy.Na pierwszym planie Pośrednia Grań, na drugim Masyw Łomnicy.
 
Pośrednia Grań wznosi się nad dwiema dolinami: Doliną Staroleśną (słow.Veľká Studená dolina) na południowym zachodzie i Doliną Małej Zimnej Wody (słow.Malá Studená dolina) na północnym wschodzie. Są one oddzielone Zimnowodzką Granią (słow.Prostredný hrebeň). Jest to długi (ok. 2,5 km) grzbiet biegnący od głównego wierzchołka Pośredniej Grani na południowy wschód. Wznoszą się w nim kolejno: Ciemniasta Turnia (słow.Chmúrna veža), Kościoły (słow.Kostoly) i Rywociny (słow.Oštepy).
 
Poniżej fragment turni biegnących od Pośredniej Grani (słow.Prostredný hrot 2441 m n.p.m) w kierunku Doliny Zimnej Wody (słow.Malá Studená dolina),  a konkretnie Rywociny (słow.Oštepy)jest to grupa turni stanowiąca dolną część Zimnowodzkiej Grani (słow.Prostredný hrebeň). Najwyższym wzniesieniem tej grupy jest Wielka Rywocińska Turnia (słow.Zadný Oštep) o wysokości 1888 m n.p.m. Jak widać na zdjęciu Rywociny  mają skalne urwiska, w większości porośnięte są kosodrzewiną.
 
            
 
 
W dalszym ciągu idziemy zakosami Sławkowskiego Grzebienia w tyle pozostawiając zamglony krajobraz Spiskiej Doliny, Doliny Zimnej Wody. Ukazuje się też Smokowieckie Siodełko z górną stacją kolejki szynowej.
 
      Zakosy ścieżki szlakowej na Sławkowskim Grzebieniu.       
 
            Spiska Dolina widziana ze Sławkowskiego Grzebienia.Spiska Dolina widziana ze Sławkowskiego Grzebienia.
 
 
           Stary Smokowiec - widok ze Sławkowskiego Grzebienia.Stary Smokowiec - widok ze Sławkowskiego Grzebienia.
 
Smokowieckie Siodełko (Hrebienok) widziane z podejścia Sławkowskim Grzebieniem.
 
Siłą woli dowlokłem się za ostatni zakos na wysokości ok. 1800 metrów, skończyły się kosówki a skalne tarasy otwierają coraz szersze widoki - oczywiście najładniejszy jest ogromny masyw Łomnicy z jej licznymi graniami.
 
... ścieżka szlakowa bez żadnych trudności technicznych - ale te kamienne schody nie na moje kolana.
 
           ...jak widać nie tylko ja odpoczywam.
 
Pokonuję jeszcze trochę wysokości po skalistych półkach i zatrzymuję się w miejscu gdzie ścieżka szlakowa przebiega przy samym brzegu skalnego urwiska.
 
 Podejście na szlaku.         Podejście na szlaku.
 
            Skalny cypel tarasowy nad Maxsymilianką - ok. 1860 m n.p.m.Skalny cypel tarasowy nad Maxsymilianką - ok. 1860 m n.p.m.
 
Po pokonaniu tych "glazów" znalazłem się ponad wzniesieniem tzw.Sławkowskiej Kazalnicy na mapach zaznaczanej jako Maximilianka (1859 m n.p.m.).
 
Łomnica.Ten najwyższy jej punkt obchodzi się szerokim łukiem po lewej stronie wierzchołka.
 
Na sporym tarasie otoczonym skałkami robię najdłuższy odpoczynek, bo i miejsce jest wyjątkowe - skalne urwisko ze wspaniałymi widokami. Oto kilka z nich - oczywiście z górującą nad okolicą Łomnicą. 
 
Łomnica (słow.Lomnický) – drugi co do wysokości (2634 lub 2632 m n.p.m.) po Gerlachu (słow.Gerlachovský štít, Gerlachovka 2655 m n.p.m.) wybitny szczyt Tatr, położony w słowackiej części Tatr Wysokich (słow.Vysoké Tatry).
 
Do przeprowadzenia dokładniejszych pomiarów ok. 1860 r. uchodził za najwyższy w Tatrach.

Łomnica i fragment grani południowo-wschodniej.
Łomnica i część grani południowo-wschodniej z Łomnicką Kopą i Łomnicką Granią.
 
Łomnica góruje nad dolinami: Doliną Małej Zimnej Wody - od południowego zachodu, Doliną Łomnicką - od wschodu i Miedzianą Kotliną od północy. Już od roku 1870 była najczęściej odwiedzanym szczytem w Tatrach. Wchodzili na nią między innymi prezydent Ludvik Svoboda, Stanisław Staszic.
 
Obecnie na szczyt nie prowadzi żaden szlak turystyczny, a wejście dozwolone jest jedynie z licencjonowanym przewodnikiem. Pomimo tego, jest nadal najliczniej odwiedzanym szczytem z racji wybudowanej w 1936-1940 r. napowietrznej kolejki linowej z Tatrzańskiej Łomnicy. Na górze znajduje się obserwatorium astronomiczne, restauracja i taras widokowy.
 
Poniżej dwa zdjęcia z widokiem na Łomnicę i fragmenty grani północno-zachodniej z Pośrednią Turnią (słow.Posledná veža), Durnym Szczytem (słow.Pyšný štít) oraz Małym Durnym Szczytem (słow.Malý Pyšný štít).
 
          
       
 
 
 
           
 
 
 
Pomiędzy wschodnim zboczem Łomnicy na pierwszym planie widać schodzącą grań do Wielkiej Łomnickiej Baszty, pomiędzy nimi Łomnicka Przełęcz. Na drugim planie potężny masyw Kieżmarskiego Szczytu (słow. Kežmarský štít) o wysokości 2558 m n.p.m.  i jego grań w kierunku południowo-wschodnim z Wyżnim Kieżmarskim Przechodem (słow.Kežmarská priehyba), Kieżmarską Czubą (słow.Kežmarský hrb). Dalej grań opada w kierunku Huncowskiej Przełęczy (słow.Huncovské sedlo) i Huncowskiego Szczytu (słow.Huncovský štít 2352 m n.p.m.).
 
           Kieżmarski Szczyt.Kieżmarski Szczyt.
 
           Łomnica i Kieżmarski Szczyt.Łomnica i Kieżmarski Szczyt.
 
            

Kilka lat temu będąc na Wielkiej Łomnickiej Baszcie zwanej również Łomnicką Strażnicą (pokazanej na górnym zdjęciu) zrobiłem zdjęcie w kierunku Sławkowskiego Szczytu na który próbuję właśnie wejść - poniżej prezentuję to zdjęcie i opis widocznych na nim szczytów.  Jak widać od strony Łomnicy całkiem okazale prezentuje się Sławkowski Szczyt.
 
          Widok z okolic Wielkiej Łomnickiej Baszty w kierunku Sławkowskiego Szczytu.Widok z okolic Wielkiej Łomnickiej Baszty w kierunku Sławkowskiego Szczytu.
 
         
 
Sławkowski Sczyt widziany z Łomnickiej Przełęczy.
Jak widać to całkiem ładny szczyt, więc warto mu poświęcić kilka zdań. Sławkowski Szczyt (słow.Slavkovský štít) wznosi się na wysokość 2452 m n.p.m. leżący w bocznej grani Tatr Wysokich.
 
W przeszłości Sławkowski Szczyt był uważany za najwyższy szczyt w Tatrach. Twierdzono też, że szczyt miał rozpaść się 6 (lub 9) sierpnia 1662 roku na skutek gigantycznego obrywu spowodowanego długotrwałymi opadami i być może lokalnym trzęsieniem ziemi, przez co wierzchołek straciłby ok. 300 m.
 
Śladem obrywów skalnych miały być rumowiska na stokach góry. Hipoteza ta nie została jednak potwierdzona przez badania naukowe.
 
Nawet dzisiaj przy swojej wysokości jest uznawany za trzeci najwyższy tatrzański szczyt na który poprowadzony jest szlak turystyczny i jest jednym z siedmiu udostępnianych dla turystyki, szczytów powyżej 2000 metrów, w Słowackich Tatrach Wysokich.
 
Nazwa szczytu pochodzi od spiskiej wsi Wielki Sławków. Szlak turystyczny na szczyt wybudował w latach 1901–1908, w znacznej części własnym kosztem, Maximilian Weisz.  Jest to obecnie szlak oznaczony kolorem niebieskim.
 
Szlak niebieski prowadzi ze Starego Smokowca od dolnej stacji kolejki szynowej przez Pięć źródeł, Rozdroże pod Sławkowskim Szczytem, a stąd dalej Sławkowskim Grzebieniem przez Królewski Nos na Sławkowski Szczyt. Suma podejść wynosi 1453 m.
 
Szczyt znajduje się pomiędzy Sławkoską Kopą (słow.Slavkovská kopa, 2356 m) a Królewskim Nosem (słow.Slavkovský Nos, 2273 m). Od Sławkowskiej Kopy oddziela go Jamińska Przełęcz (słow.Priehyba nad Jamou, ok. 2315 m n.p.m.) , od Królewskiego Nosa – Królewska Przełęcz (słow.Sedlo pod Nosom).
 
Kończę fotografowanie i ruszam z cypelka skalnego ulokowanego nad urwiskiem  jeszcze kawałek pod górę. Teraz zaczyna się najgorszy odcinek trasy.
 
 
Na całym podejściu na Sławkowski Szczyt, właśnie w tym miejscu jest dla osób mających lęk wysokości najtrudniejszy odcinek trasy - widok 300-350 metrowego urwiska spadającego w Dolinę Staroleśną nie należy do przyjemności.
 
 
 Na szczęście ścieżka jest ze stabilnie ułożonych kamieni i skał a długość tej trudności to ok. 200 metrów. Nie ma tu, tak jak i na całej trasie wycieczki żadnych ułatwień technicznych w postaci łańcuchów. Potem wychodzi się na południową stronę grani dalej od urwiska i jedyną trudnością jest wspinanie się po kamiennych schodach i płytach skalnych.
 
           ... najwyższy punkt to Sławkowski Szczyt.... najwyższy punkt to Sławkowski Szczyt.
 
Z nad potężnego urwiska opadającego do Doliny Staroleśnej robię ostatnie zdjęcia w kierunku Baranich Rogów, Spiskiej Grzędy i Juhaskiej Turni. oraz dobrze widocznego z tego miejsca wierzchołka Sławkowskiego Szczytu. 
 
 
            
 
 
 
Nie mogę się powstrzymać i pstrykam jeszcze jedno zbliżenie na północno-zachodnią grań odbiegającą od Łomnicy. Górują w niej: Pośrednia Turnia (słow.Posledná veža 2560 m n.p.m.), Durny Szczyt (słow.Pyšný štít 2623 lub 2625 m n.p.m.) i Baranie Rogi (słow.Baranie rohyi 2526 m n.p.m.).
 
... opadająca w lewo od Łomnicy grań północno-zachodnia.
 
Grań północno-zachodnia w zbliżeniu.
 
           
 
             
 
Z tego miejsca nad urwiskiem wspaniale prezentuje się Pośrednia Grań (słow.Prostredný hrot 2441 m n.p.m.) w bocznej grani  odchodząca z Małego Lodowego Szczytu ku południowemu wschodowi. Na dolnym zdjęciu Pośrednia Grań i opadająca od niej Zimnowodzka Grań (słow.Prostredný hrebeň), w której znajdują się: Ciernista Turnia (słow.Chmúrna veža), Kościoły (słow.Kostoly)  i Rywociny (słow.Oštepy).                                           
 
             Pośrednia Grań.Pośrednia Grań.
 
Kiedy wzrok podąża za ścieżką szlaku niebieskiego ukazuje się postrzępiona Królewska Czuba, za nią widać  Królewski Nos (słow.Kráľovský nos, Slavkovský nos) a dopiero na końcu  wierzchołek Sławkowskiego Szczytu (słow.Slavkovský štít 2452 m n.p.m.).
 
 
Królewski Nos i Sławkowski Szczyt.
 
Szczyt Sławkowskiego wydaje się na wyciągnięcie ręki, ale jest to dosyć złudne. Po minięciu wspomnianych wcześniej 150-200 metrów nad urwiskiem spadającym do Doliny Staroleśnej, ścieżka przechodzi na południową część grani i z tego miejsca do szczytu jest jeszcze ok. 2 godziny podejścia i pokonanie ponad 500 metrów przewyższenia.
 
 
            Królewski Nos i Sławkowski Szczyt.Królewski Nos i Sławkowski Szczyt.
 
            Sławkowski Szczyt - zbliżenie.Sławkowski Szczyt - zbliżenie.
 
Ja patrząc na szczyt  i znając swoje możliwości dochodzę do wniosku, że z tak bolącym kolanem nie ma sensu na siłę podchodzić po tym rumowisku skalnym i postanawiam zakończyć wycieczkę. Na szlaku trzeba mieć szacunek dla gór i samego siebie i wiedzieć kiedy zakończyć. Trochę było szkoda, bo widać że nie było tu żadnych trudności technicznych - trzeba było jedynie mozolnie podchodzić.
 
Na drugi rok na pewno powtórzę wycieczkę, ale tym razem wjadę i zjadę na Sławkowskie Siodeło kolejką szynową czym zaoszczędzę sobie sił. Do tego czasu w ramce pokazuję trzy zdjęcia widoku ze Sławkowskiego Szczytu wzięte z Wikipedii. Po wejściu na szczyt załączę swoje.
 
         Widok ze Sławkowskiego SzczytuWidok ze Sławkowskiego Szczytu
 
 
         Widok ze Sławkowskiego SzczytuWidok ze Sławkowskiego Szczytu
 
 
        Widok ze Sławkowskiego SzczytuWidok ze Sławkowskiego Szczytu
                   
 
 
 
 
Powrót do strony głównej:  STRONA GŁÓWNA 
 
 

 
 
 


 
Panorama z tej strony:
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/9c/S%C5%82awkowski_Szczyt_panorama_a4.jpg
 
 
 
 

Wspierane przez Hosting o12.pl