FOTOGRAFIA AMATORSKA
Zbigniew Wójcik
   STRONA GŁÓWNA      WYCIECZKI RÓŻNE      Roztocze. Zamość cz. III - Spacer po Rynkach i uliczkach.
 

Uliczka Staszica widziany ze Starej Bramy Lwowskiej.ROZTOCZE. Zamość cz. III - spacer po Rynkach i uliczkach Starego Miasta.

                                                    Wycieczka z dnia 28 lipca 2020 r.
W części I i II spaceru po Starówce Zamościa odwiedziliśmy umocnienia forteczne oraz obiekty sakralne.     A były to fotorelacje:
 
W tej fotorelacji zaprasza na spacer po trzech rynkach: Wielkim, Solnym i Wodny, oraz po uliczkach Starego Miasta.
 
           Słynne zamojskie podcienia.
 
Za sprawą unikalnego zespołu architektoniczno-urbanistycznego Starego Miasta ma przydomki "perła renesansu", "miasto arkad", oraz "Padwa północy". Z uwagi na unikatowe wartości architektoniczno-urbanistyczne Stare Miasto w 1992 roku zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.
 
Poniżej załącza plan Starego Miasta Zamościa z zaznaczonymi obiektami które pozwolą w orientacji ich odnalezienia w terenie.
 
 
Samo miasto zaprojektowane przez architekta Bernardo Moranto miało układ przestrzenny nawiązujący do włoskiej późnorenesansowej myśli urbanistycznej. Układ ulic odchodził od centralnego placu i przecinał się z innymi ulicami pod kątem prostym.  W obrębie murów obronnych miasto podzielone było na trzy przemyślane części:
    część reprezentacyjną obejmującą Rynek Wielki z ratuszem oraz kamienicami z arkadami - znajduje się w centralnym miejscu założenia urbanistycznego.
      część handlową koncentrującą się na dwóch mniejszych placach tj. tzw. Rynku Solnym, oraz częściowo Rynku Wodnym.
        część skupiającą duchowieństwo i dwór z takimi budowlami jak: pałac Zamoyskich, Akademia Zamojska, Katedra. Lokalizacja tych budowli na zachód od Rynku Wielkiego.
         
        Rynek Wielki w Zamościu - pierzeja wschodnia.
         
        Prawie wszyscy turyści przybywający do Zamościa zaczynają zwiedzanie od Rynku Wielkiego (na planie oznaczony nr 1) który jest jednym z piękniejszych XVI-wiecznych placów w Europie z uwagi na otaczającą go zabudowę.

        Rynek Wielki to kwadratowy plac o wymiarach 100x100 metrów, a na każdym jego boku znajduje się 8 kamienic rozdzielonych po środku ulicą.
         
        Rynek Wielki w Zamościu - pierzeja południowa. W głebi kościół dawnego klasztoru Klarysek. 
         
         
        Rynek Wielki - pierzeja zachodnia. Na drugim planie dzwonnica Katedry. 
         
        Wybijającą się budowlą jest niewątpliwie bryła Ratusza (na planie oznaczony nr 2) usytuowana w północnej pierzei Rynku Wielkiego.
         
        Rynek Wielki w Zamościu - Ratusz w północnej pierzei placu.Od początku powstania miasta, to jest od roku 1580 był on planowany na środku placu, ale dopiero w 1591 rozpoczęto budowę obok kamienic w północnej pierzei Rynku Wielkiego.  
         
             Portal wejścia głównego do Ratusza w Zamościu.
         
        Pierwotnie budynek był mniejszy i dopiero po gruntownej przebudowie w 1639-1651 przez Jana Jaroszewicza i Jana Wolfa gmach znacznie powiększono obudowując wieżę zegarową, podwyższono, dobudowano attykę, z trzech stron wybudowano podcienia. W tamtym okresie w w Ratuszu funkcjonował urząd miejski, Trybunał Zamojski dla miast ordynacji, waga miejska oraz sklepy mięsne na tyłach gmachu.
         
        Rynek Wielki w Zamościu - Ratusz. 
        Następna przebudowa to rok 1759 kiedy to przed fasadą przednią dobudowano parterowy budynek straży miejskiej (tzw. odwach), a w latach 1767-1770 dobudowano monumentalne dwuskrzydłowe schody wsparte na pięciu arkadach, które do dzisiaj wprowadzają na I-sze piętro Ratusza. 
         
        W następnych latach gmach był kilkakrotnie przebudowywany np. za czasów Królestwa Polskiego ratusz został zamieniony na więzienie i w tym czasie zamurowano podcienia, zburzono attykę, elewację pozbawiono dekoracji. W latach 1936-1938 podczas rekonstrukcji przywrócono wygląd zewnętrzy do pierwotnego wyglądu.
         
        Rynek Wielki w Zamościu - Kamienice Ormiańskie widok ze schodów Ratusza.Po wejściu schodami na wysokość I-szego piętra bardzo ładnie prezentują się zlokalizowane w północnej pierzei Rynku Wielkiego tzw. Kamienice Ormiańskie (na planie oznaczone  nr 3)
         
        Trzeba przyznać, że wszystkie kamienice na Rynku Wielkim w Zamościu mają swój niezaprzeczalny urok, ale po wejściu na plac najbardziej rzuca się w oczy pięć tzw. ormiańskich w pierzei północnej.
         
        Skąd Ormianie w Zamościu?  Założyciel miasta Jan Zamoyski chcąc aby miasto wzbogacało się na handlu a tym samym szybko się rozwijało pozwalał na osiedlanie i handlowanie Ormianom, Żydom, Grekom i innym nacjom.
         
        W latach 1589-1593 nastąpił duży napływ ludności ormiańskiej z Armenii, Persji i Turcji. Liczne przywileje, własne sądownictwo, możliwość kupna działki pod budowę domu, niezależność od władz miejskich, wyłączność na sprzedaż niektórych towarów np. dywanów powodował że chętnie przyjeżdżali z całymi rodzinami.
         
        Szybkie wzbogacenie tej nacji skutkowało wykupieniem działek i wybudowaniem najbardziej ozdobnych kamienic w mieście.
         
        Do nich można zaliczyć kamienice przy Rynku Wielkim:
        • kamienica "Wilczkowska" lub "Zamojska" pod nr 30 (pierwsza od strony ratusza) - ostatni właściciel Jan Wilczek.
        • kamienica "Rudomiczowska" pod nr 28 - wybudowana w latach 1645-1672 wyróżniająca się najwyższą attyką
        • kamienica "Bartoszewiczów" lub "Pod Aniołem", "Pod Lwami", "Pod św. Małgorzatą"  pod nr 26
        • kamienica Szafirowa zwana też "Pod Małżeństwem pod nr 24, wybudowana w 1642 roku
        • kamienica "Pod Madonną" lub "Sołtanowska" pod nr 22.       
        Kamienica "Bartoszewiczów" na Rynku Wielkim.Nazwy kamienic się zmieniały w zależności kto je zamieszkiwał, jakie ornamenty je zdobią, co można najlepiej udokumentować na przykładach: kamienicy "Bartoszewiczów" zwanej również "Pod Aniołem", "Pod Lwami", "Pod św. Małgorzatą"  pod nr 26.
         
        Była wybudowana przez ormiańskiego kupca Gabriela Bartoszewicza i do dnia dzisiejszego w wystroju zachowały się oryginalne detale w postaci bogatych zdobień roślinnych, zwierzęcych i wzorów geometrycznych. W górnych narożnikach widać lwy, pośrodku św. Małgorzatę , pod oknami uskrzydlone aniołki.
         
                Fragment wystroju kamienicy Szafirowej (Pod Małżeństwem)
        Dekoracja nad fryzem w postaci figur małżeństwa najlepiej ukazuje nazwę kamienicy "Pod Małżeństwem" - wybudowana  pomiędzy rokiem 1632 a 1657.
         
        Kamienice Ormiańskie. 
         
         
        Od lewej: Kamienica Wilczkowska i kamienica Rudomiczowska. 
        Kamienice ormiańskie widoczne w północnej pierzei rynku nie są jedynymi jakie możemy podziwiać - na ich przedłużeniu, już w ulicy Ormiańskiej znajdują się dalsze cztery pod nr 20, 18, 16 i 14. Jednak są już bardziej skromne w swoim wystroju.
         
                         Ulica Ormiańska - kamieniczki ormiańskie.               Zamojskie podcienia kamienic.
         
        Na Rynku Wielkim, ale również w innych miejscach spotkamy charakterystyczne dla tego miasta arkadowe podcienia budowli, to właśnie one powodują że miasto zyskało przydomek "miasta arkad odrodzenia"
         
        Podcienia w zachodniej pierzei Rynku Wielkiego. W głębi dzwonnica katedralna. 
         
                       Rynek Wielki - podcienia w pierzei pólnocnej.                Korytarz jednej z kamienic na Rynku Wielkim.
         
        Oprócz Rynku Wielkiego pełniącego funkcję reprezentacyjną istniały dawniej dwa mniejsze rynki położone na poprzecznej osi północ-południe tj. Rynek Solny (na planie oznaczony nr 4) w północnej części, oraz Rynek Wodny (na planie oznaczony nr 6) w południowej części miasta. Oba te rynki pełniły rolę handlową.
         
        Północno-zachodnia część Rynku Solnego. Po lewej Gmach Akademii Zamojskiej.
        Nazwa Rynek Solny pochodzi stąd, że w tym miejscu była składowana sól sprowadzana z kopalni wielickich i z Rusi Czerwonej. Od XVI wieku istniał w Zamościu cech solarzy. W tym czasie zabudowa placu była parterowa w całości drewniana. Dopiero w XVII wieku Rynek Solny został zabudowany piętrowymi kamienicami z attykami. W XIX wieku attyki zastąpiono dachami kalenicowymi.
         
        Rynek Solny - północno-wschodnia część. 
         
        Obecnie zabudowa po wielu przebudowach nie jet jednorodna. Najładniejsze kamieniczki z podcieniami znajdują się w północno-wschodniej  i wschodniej części placu - zdjęcie górne. Od zachodniej części Rynek Solny zamyka skrzydło gmachu Akademii Zamojskiej, zaś w narożniku północnym, przy Akademii stoi dawny kościół Reformatów - dzisiaj kościół św. Katarzyny - zdjęcie dolne.
         
        Północno-zachodni narożnik Rynku Solnego. Po lewej Gmach Akademii Zamojskiej, zaś w głębi dawny kościół Reformatów (obecnie św. Katarzyny).
         
        Na osi północ-południe znajduje się od strony południowej trzeci z dawnych placów tzw. Rynek Wodny a dochodzimy do niego z Rynku Głównego ulicą Moranda. Dawniej znajdowały się na nim domy znakomitych mieszkańców miasta: sekretarz kanclerza, urzędnicy. Geneza nazwy prawdopodobnie powstała z racji lokalizacji w pobliżu terenów zalewowych rzeczki Łabuńki.
        Pierzeję zachodnią Rynku Wodnego zamyka dawny klasztor i kościół Klarysek - dzisiaj Szkoła Muzyczna.
         
        Południowo-zachodni narożnik Rynku Wodnego. Po lewej dwny klasztor Klarysek, za nim dawny kościół Klarysek (dzisiaj Szkoła Muzyczna)
         
         
        Rynek Wodny w Zamościu
         
         
        Rynek Wodny w Zamościu
         
        Zwiedzając Katedrę warto poświęcić trochę czasu i odwiedzić dodatkowe trzy obiekty wchodzące w skład Zespołu Katedralnego - a są to: Infułatka (oznaczona na planie nr 7), oraz Wikarówka (oznaczona na planie nr 8). oraz dzwonnica-punkt widokowy (oznaczona na planie nr 9),
        Po południowej stronie Katedry Zmartwychwstania Pańskiego i św.Tomasza w Zamościu, do placu kościelnego przylega jeden z najstarszych budynków Zamościa tzw. Infułatka (na planie oznaczona nr 7) której powstanie datowane jest na koniec XVI wieku.
        Infułatka - portal wejściowy od strony placu katedralnego.Jest to dawna rezydencja dziekanów i infułatów która pierwotnie była drewniana a za II ordynata Tomasza Zamoyskiego w roku 1620 została wybudowana jako murowana kamienica piętrowa.
         
                Oficyna Infułatki z 28 tablicami dziekanów-infułatów.
         
        Do głównego budynku Infułatki przylega oficyna (dom parafialny) na której umieszczono na ścianie od strony Katedry 28 tablic upamiętniających wszystkich dotychczasowych dziekanów-infułatów.
         
        Do Infułatki, od strony placu katedralnego wprowadza ozdobny portal z kolumnami doryckimi, bogato zdobiony. U góry herb fundatora umieszczony pod mitrą biskupią.
         
         
        Przez ostatnie 30 lat w budynku swoją siedzibę miało Muzeum Sakralne Katedry Zamojskiej. Obecnie po generalnym remoncie Muzeum Sakralne zostało przeniesione do również odremontowanej tzw. Wikarówki, natomiast w Infułatce możemy oglądać wystawę Fabrica Ecclesiae (po łacinie "budowa kościoła") związaną z historią Katedry - jej budową, remontami, przebudowaniami oraz osobami ważnymi dla jej powstania i utrzymania. 
         
        Infułatka - widok od strony placu kościelnego.
         
        Budynek Infułatki jest udostępniony w soboty i niedziele od godz. 12 do 16 - wstęp za dobrowolnym datkiem. W inne dni po godz. 10 zwiedzanie trzeba uzgodnić telefonicznie - tel. 501 432 700.
        Natomiast po stronie północno-wschodniej Katedry stoi Wikarówka (na planie oznaczona nr 8) której remont został zakończony w 2019 roku.  Wikarówka to dawny Dom Wikariuszy wybudowany w I połowie XVII wieku i przebudowany 100 lat później. Po remoncie działa w niej przeniesione z Infułatki Muzeum Sakralne Katedry Zamojskiej.
         
        Budynek Wikarówki w Zamościu - widok z dzwonnicy katedralnej.
         
        Obecnie w Wikarówce można oglądać ekspozycję Skarbiec Historii, Sztuki i Nauki w postaci zgromadzonych zabytków od początku istnienia Zamościa i osób z nim związanych - ordynatów, członków Kapituły. Z uwagi na dofinansowanie odbudowy z funduszy unijnych wstęp przez pięć lat bezpłatny.
         
        Wikarówka - widok od strony Katedry.
         
        Jeżeli ktoś ma trochę kondycji to proponuję wejście na Dzwonnicę Katedralną (na planie oznaczona nr 9). Dzwonnica została wybudowana w latach 1760-1775 w miejscu wcześniejszej drewnianej, która spłonęła.
         
        Dzwonnica katedralna - punkt widokowy na Zamość.Obecna ma wysokość 47 metrów (z krzyżem 52 m) - po pokonaniu 122 stopni, na wysokości 22,5 m znajduje się punkt widokowy z doskonałym widokiem na Zamość.
         
             Tablica upamiętniające w dzwonnicy katedralnej w Zamościu.
         
             Tablica upamiętniająca w dzwonnicy katedralnej w Zamościu.
         
        W przedsionku dzwonnicy umieszczone tablice upamiętniające - między innymi Męczeństwo Dzieci Zamojszczyzny w latach okupacji hitlerowskiej 1940-1944, podczas którego wywieziono z tych terenów około 110 tysięcy mieszkańców w tym około 30 tysięcy dzieci. Akcja miała za cel przymusowe wysiedlenie i stworzenie nowych osad dla ludności etnicznie niemieckiej z innych krajów Europy.

           Na drugim planie dzwonnica katedralna - widok od strony Rynku Wielkiego.
         
         
        Dzwonnica i Katedra w Zamościu - widok od strony pomnika Jana Zamoyskiego. 
        Wchodząc na taras widokowy dzwonnicy katedralnej możemy podziwiać trzy dzwony, w tym dzwon "Jan" ważący ponad 4 tony który jest jednym z największych dzwonów w Polsce.  Pochodzi z 1662 roku i był ufundowany przez Jana Sobiepana Zamoyskiego w miejsce pierwszego zniszczonego przez pożar. Kolejne dzwony to "Tomasz" ufundowany w 1721 r przez Tomasza Zamoyskiego i mniejszy "Wawrzyniec" ufundowany przez ks. Wawrzyńca Sikorskiego w 1715 r.
         
        Dzwony na dzwonnicy Katedry w Zamościu.
         
        Po dotarciu na taras widokowy dzwonnicy pozostaje nam jedynie podziwiać Zamość w perspektywie 360 stopni. Szczególnie ładnie wygląda z tej wysokości Rynek Wielki z górującą nad nim wieżą zegarową Ratusza i Kamienicami Ormiańskimi.
         
        Widok z dzwonnicy w kierunku Rynku Wielkiego.
         
         
        Widok z dzwonnicy. Szczyt Katedry, w głębi Brama Szczebrzeska i Wartownia (Kojec). 
         
         
                             Widok z dzwonnicy. Szczyt Katedry, w głębi Brama Szczebrzeska i Wartownia (Kojec).                Widok z dzwonnicy w kierunku wschodnim. Po prawe wieża dawnego kościoła Klarysek, zaś po lewej wieża kościoła św. Mikołaja.
         
        Na zdjęciu dolnym - patrząc w kierunku wschodnim widać od lewej fragment kamienic pierzei wschodniej Rynku Wielkiego, centralnie odnowioną fasadę główną kościoła Franciszkanów, oraz po prawej Gmach Domu Centralnego (na planie oznaczony nr 15).
         
        Widok w kierunku wschodnim.  
         
        Na zdjęciu dolnym - patrząc w kierunku północno-wschodnim doskonale widać ulicę Akademicką a przy niej Wikarówka (na planie oznaczona nr 8), dalej budynek Seminarium (na planie oznaczony nr 10) oraz Gmach Akademii Zamojskiej (na planie oznaczony r 6). Centralnie szczyt dawnego kościoła Reformatów (dziś św. Katarzyny), zaś po prawej wieżę zegarową Ratusza.
         
        Widok z dzwonnicy w kierunku północno-wschodnim.
         
        Właściwie spacer po Starym Mieście powinno zaczynać się od wejścia na taras widokowy dzwonnicy katedralnej, co daje doskonały obraz rozmieszczenia poszczególnych obiektów które chce się odwiedzić.
        Po zejściu z dzwonnicy ruszamy więc aby zobaczyć z bliska widziane z góry obiekty. Po lewej stronie duży plac będący kiedyś tzw. Placem Broni - pełniący dawniej bardzo ważną funkcję reprezentacyjną i dyplomatyczną, gdyż znajdował się przed Pałacem Zamoyskich (na planie oznaczonym nr 12). W centralnym miejscu tego placu stoi od 1980 roku konny pomnik Jana Zamoyskiego (na planie oznaczony nr 11).
         
        Plac Broni z pomnikiem Jana Zamoyskiego.
         
        Pałac Zamoyskich był wielokrotnie przebudowywany i dzisiejsza jego architektura jest bardzo niejednolita. Pierwotna rezydencja Jana Zamoyskiego wybudowana w latach 1579-1586 miała swoje własne obwarowania z bramą od frontu, będące najwcześniejszymi murami obronnymi w mieście. Pałac posiadał od frontu monumentalne schody wprowadzające na pierwsze piętro z czteroarkadową loggią , a nad budowlą górowała wieża z attyką.
         
        Pomnik Jana Zamoyskiego na tle fasady głównej dawnego Pałacu Zamoyskich 
         
        Za kolejnych ordynatów pałac  przybrał dzisiejszy wygląd. W roku 1809 pałac przestał być siedzibą ordynatów, a roku 1821 został sprzedany wraz całym miastem Skarbowi Państwa. Pozostałości świetności pałacu zniszczyła adaptacja na szpital wojskowy w 1831 roku. d roku 1918 w pomieszczeniach pałacu funkcjonował Sąd Okręgowy - dzisiaj również swoją siedzibę mają instytucje sądowe.
         
        Widok na oficyny północne Pałacu Zamoyskich. 
         
        Naprzeciw pałacu Zamoyskich, po drugiej stronie ulicy Akademickiej dwa duże budynki związane ściśle z Zamościem: gmach Seminarium (na planie oznaczony nr 10) oraz gmach Akademii Zamojskiej (na planie oznaczony nr 6).
         
        Na pierwszym olanie dawne Seminariu Duchowne, na drugim planie gmach Akademii Zamojskiej - widok z dzwonnicy katedralnej.
         
        Budynek dawnego Seminarium był zbudowany w drugiej połowie XVII wieku z fundacji Katarzyny Zamoyskiej z Ostrogskich, żony drugiego ordynata Tomasza Zamoyskiego. Z jej inicjatywy powstało w 1648 roku działające do 1784 roku Seminarium Duchowne. Po tym roku budynek przejęło wojsko. W tym najstarszy budynku barokowym w Zamościu obecnie ma siedzibę Wyższa Szkoła Zarządzania i Administracji.
        Ostatnim obiektem przy ulicy Akademickiej jest gmach Akademii Zamojskiej (na planie oznaczony nr 6). Została założona w 1594 roku przez Jana Zamoyskiego i działała do 1794 kiedy została zlikwidowana przez Austriaków.  Obecny gmach wybudowano w latach 1639 - 1648 roku, a ukończono dopiero w drugiej połowie XVIII wieku.
         
        Gmach Akademii Zamojskiej - widok od ulicy Akademickiej.
         
        Gmach, tak jak w przeszłości i dzisiaj służy szkolnictwu - mieści się w nim Liceum Ogólnokształcące  oraz Centrum Kształcenia Ustawicznego.
         
        Po minięciu gmachu Akademii Zamojskiej, w miejscu dawnego bastionu nr V jest obecnie rondo Hetmana Jana Zamoyskiego. Gdy spojrzymy z niego na lewo to na obrzeżu Parku Miejskiego ujrzymy budynek herbaciarni (na planie oznaczony nr 13).
         
        Zamojska herbaciarnia .
        Wygląd herbaciarni zachęca do wstąpienia - podobno podają tu najlepszą herbatę i kawę w Zamościu. Ja nie sprawdzałem z uwagi na brak czasu - ale może ktoś skorzysta.
         
         
        Bardzo ciekawym obiektem jest mało zauważalny przez turystów, a godnym uwagi pomnik przyjaźni ormiańsko-polskiej tzw. Chaczkar (na planie oznaczony nr 14).
         
        Pomnik upamiętniający pobyt Ormian w Zamościu odsłonięto w 2018 roku w miejscu gdzie pierwotnie stał nieistniejący już kościół ormiański tj. przy dzisiejszej ulicy Łukasińskiego, naprzeciwko nadszańca bastionu VII.
        Chaczkar w Zamościu.
         
        Chaczkar - "kamień krzyżowy"  - jest u Ormian tradycyjną formą upamiętniającą ważne wydarzenia historyczne a także osoby zmarłe. W starożytności stawiano obeliski, a po wprowadzeniu chrześcijaństwa w IV wieku zaczęto je ozdabiać krzyżami. Od połowy IX wieku zastąpiono je kamiennymi płytami bogato zdobionymi.
         
        Chaczkar zamojski jest wykonany w tufie wulkanicznym pochodzący z Armenii i łączy elementy ormiańskie i zamojskie: po lewej stronie ormiański krzyż i nieistniejący ormiański kościół, zaś po prawe  postać św. Tomasza Apostoła.   Misterność tego pomnika zasługuje na zobaczenie
         
        Ostatnim odwiedzonym obiektem jest stojący przy ul. Kościuszki  tzw. Dom Centralny (na planie oznaczony nr 15) wybudowany w latach 1910 - 1911 w miejscu osiedla domków miejscowych  tkaczy i ślusarzy które zniszczył pożar w 1909 roku.
         
        Gmach Domu Centralnego widziany od strony kościoła św. Mikołaja.Władysław Luchta, projektant Domu Centralnego  stworzył budowlę określaną ma początku XX-go wieku mianem najpiękniejszego gmachu w Zamościu.
         
               Dom Centralny
         
        W roku 1910 właściciel działki Zdzisław Kłossowski (prezes Towarzystwa Oszczędnościowo-Pożyczkowego) podjął decyzję o wybudowaniu Domu Centralnego z przeznaczeniem a biura, kasę, pomieszczenia mieszkalne oraz sklepy, restaurację, salę kinową i ekskluzywny hotel zwany "Centralką".
         
        W czasie okupacji  mieścił się tu sztab żandarmerii niemieckiej, a od 1917 do 1936 roku funkcjonowała "Księgarnia Polska".
         
        Ciekawostką jest fakt, że mieszkał i tworzył w tym domu  polski poeta Bolesław Leśmian zatrudniono jako rejent w sądzie zamojskim.
         
        Gmach Domu Centralnego widziany z placu kościoła św. Mikołaja.
         
         
        I tak kończymy spacer po renesansowej Starówce Zamościa wybudowanej na tzw."surowym korzeniu" wzorowanym włoskimi teoriami "miasta idealnego", z zachowanymi do dzisiaj trzema rynkami i niemal pierwotnym układem ulic. Na zwiedzenie miasta i odwiedzenia wszystkich dostępnych obiektów wewnątrz potrzeba co najmniej dwa dni. A czy warto to zrobić pozostawiam do indywidualnej oceny.
         
         
        Część fotorelacji powiązana:
        Powrót do strony głównej:  STRONA GŁÓWNA 
         
        Powrót do podstrony:  WYCIECZKI RÓŻNE 
         
         
        https://pl.wikipedia.org/wiki/Historia_Zamo%C5%9Bcia
        https://pl.wikipedia.org/wiki/Twierdza_Zamo%C5%9B%C4%87#Likwidacja_twierdzy_i_wsp%C3%B3%C5%82czesno%C5%9B%C4%87
        http://przewodnicyzamosc.pl/archiwa/10246
        http://zci.zamosc.pl/page/328/dzwonnica.html
        http://www.zamosc.pl/news/4678/wyjatkowy-pomnik-przy-ul-lukasinskiego.html
        http://www.polskaniezwykla.pl/web/place/40007,zamosc-dawne-seminarium-duchowne.html
        https://pl.wikipedia.org/wiki/Arsena%C5%82_Zamojski
        https://pl.wikipedia.org/wiki/Twierdza_Zamo%C5%9B%C4%87
        Kowalczyk Jerzy - Przewodnik Zamojski. Zamojski Ośrodek Informacji Turystycznej.