FOTOGRAFIA AMATORSKA
Zbigniew Wójcik

Wycieczka do rezerwatu "Skałki Piekło pod Niekłaniem"oraz rezerwatu "Gagaty Sołtykowskie" w Wólce Plebańskiej

23 maj 2010r

 
Maj bardzo deszczowy, od dwóch tygodni co dzień pada - prawie w całej Polsce największa od dziesięcioleci powódź.
 
Dzisiaj jest niedziela, z rana za oknem dosyć pogodnie (komunikaty meteo zapowiadają jedynie przelotne opady i burze) postanawiamy więc wykorzystać  ten dzień na wycieczkę w okolice Stąporkowa do rezerwatu przyrody nieożywionej "Skałki Piekło pod Niekłaniem"

O godz. 9 ruszamy z Radomia, po ok. 25 km dojeżdżamy do Szydłowca, za następne 8km mijamy Chlewiska. Z Chlewisk drogą na Stąporków jedziemy przez m.Aleksandrów,Hutę, Antoniów by po ok. 13 km dotrzeć na parking leśny w m.Niekłań Wielki.
 
Parking jadąc od strony Chlewisk znajduje się na samym początku m.Niekłań Wielki po lewej stronie drogi - doskonale widoczny z tej drogi. Z Radomia do parkingu ok. 51 km.
 
Dla lepszej orientacji usytuowania rezerwatu  względem  okolicznych miejscowości poniżej przedstawiam poglądową mapkę.
 

 
Oraz mapkę szczegółowego dojścia z parkingu leśnego do rezerwatu.Tą mapkę sfotografowałem z jednej z licznych tu tablic poglądowych, oraz udoskonaliłem przez dodanie opisów.
Przy źródle GPS podawał następującą pozycję:

N  51 °1119

E  20 °3846




Pozostawiamy samochód i ruszamy całą rodzinką drogą leśną przeciwpożarową nr 5 w kierunku rezerwatu.
Po około 200 m po lewej stronie znajduje się obudowane źródło z bardzo smaczną i podobnież b. zdrową wodą. Do wysokości źródła można dojechać samochodem i nabrać wody w posiadane naczynia.
 
W czasie naszej wycieczki podjeżdżali mieszkańcy okolicznych miejscowości i brali duże ilości wody na przydomowe potrzeby.
 
Rekordzista z odległych o ok. 25 km Końskich napełniał 40 pojemników 5 litrowych. Nasze trzy pojemniki 5 l wyglądały b. skromnie.
 
 
Po kilkuminutowej rozmowie z miejscowymi ruszamy spacerkiem drogą przeciwpożarową. Przed nami prosty odcinek ok. 2 km. Jak wyżej wspomniałem od wysokości źródła obowiązuje zakaz wjazdu dla pojazdów mechanicznych.
 
Pogoda jak na razie dopisuje, świeci słońce, nie ma wiatru, turystów nie widać.
 
Nie wiem czy zawsze, ale w tym dniu już na początku zaczęły nam dokuczać komary, a wędrując dalej okazało się że naprawdę było ich b. dużo.
 
Możliwe że po dwutygodniowych opadach był właśnie ich wylęg.
 
Na wszelki wypadek radzę zabierać jakieś środki przeciw komarom. Nam musiały wystarczyć gałązki, którymi cały czas opędzaliśmy się przed tymi uciążliwymi owadami.
 
   
...ostatnie przygotowania do ruszenia na szlak - obowiązkowe picie "zdrowotnej wody źródlanej"

 
... młody wypatrzył wiewiórkę.
 
 
 
 
Jak zwykle w tej rodzinie po kilkuset metrach niektórzy są bardzo głodni, więc nie pozostaje nic innego jak rozłożyć się przy drodze i coś przekąsić.
... jak widać po wnuczce komary też są bardzo głodne i spragnione.
 
Wzdłuż całej drogi oraz w rezerwacie ustawionych jest przez Nadleśnictwo Stąporków wiele tablic informacyjnych tzw. ścieżki przyrodniczo-leśnej.
 
Ścieżka rozpoczyna się przy szkółce za źródłem a kończy w rezerwacie przyrody nieożywionej "Skałki Piekło". Na długości ok. 1,6 km w ciągu ok. 1 godz. spaceru z tablic można się dowiedzieć ciekawych rzeczy m.innymi:
- o samym lesie, jego strukturze- o pielęgnacji lasu- o uprawie lasu- pozyskiwaniu drewna- zyskiwaniu runa leśnego- o zwierzynie zamieszkującej las- o rosnących w lesie roślinach- ak również o pracy leśników
 
 
 
A my sobie spokojnie wędrujemy. Po ok. 0,8 - 0,9 km  dochodzimy do skrzyżowania dróg leśnych (pod kątem prostym). W tym miejscu można skręcić w lewo za niebieskim szlakiem dojść do pierwszych skałek.
 
My wybieramy wariant drugi dojścia - idziemy dalej prosto by po ok. 600m skręcić w lewo i po następnych ok. 500m dojść do skałek (trasa pokazana strzałkami czerwonymi na przedstawionej mapce szczegółowej wyżej.)



....żona i wnuczka na trasie dojścia do rezerwatu       
 
 
 


         ... wspomniane skrzyżowanie - wariant I w lewo za szlakiem niebieskim, wariant II - prosto do  drugiej   krzyżówki  i również w lewo ( w obu przypadkach są tablice kierujące w lewo)
 
 
 
 
Rezerwat przyrody nieożywionej "Skałki Piekło pod Niekłaniem" jest położony w północnym paśmie Gór Świętokrzyskich na tzw. Garbie Gielniowskim.
 
Rezerwat powstał w 1959r w lesie mieszanym sosnowo-dębowym na wzniesieniu Piekło (367 m n.p.m). Rezerwat obejmuje ochroną różnorodne formy skał piaskowcowych powstałych w wyniku procesów erozyjnych zachodzących pod wpływem czynników atmosferycznych tj. wody, mrozu, wiatru, temperatury.
 
 
W rezerwacie występują grupy skałek piaskowych z okresu juralskiego. Są tu skały pojedyńcze i grupowe rozrzucone na długości ok. 1 km w postaci b. osobliwych form : grzybów, kominów, kazalnic, urwisk, stołów.
 
 
Wysokość tych skał nie jest imponująca, bo dochodzi do 8m - ale ukryte w gęstym lesie, na wzgórzu są ze swoimi kształtami b.urokliwe.W skałach można też wypatrzeć trzy niewielkie jaskinie. Na zdjęciach poniżej pokażę kilka form skalnych jakie można tu spotkać - naprawdę ładne skałki.
 
 
                            
 






 
 
 
 
 
                                       
 


 



 
                              
 
 
 
 



Przez rezerwat przebiegają dwa szlaki turystyczne. Niebieski szlak ze Skarżyska-Kam. do Kuźniaków, oraz w rezerwacie zaczyna się (a właściwie kończy) czarny szlak do odległej o 7 km m. Wólka Plebańska.
 
 
 
 
 
 
Jak widać na zdjęciach pogoda słoneczna, piękna okolica na spacer - polecam na wycieczkę rodzinną z dziećmi. Dzieciaki mają tu wspaniała przygodę zarówno w odkrywaniu kolejnych skałek, jak również mogą się dużo nauczyć z tablic informacyjnych ustawionych przez Nadleśnictwo Stąporków w kilkunastu miejscach na szlaku.
 
 
Całe obejście rezerwatu ze skałkami zajmuje ok. 1 godz. plus spacer leśnymi drogami na dojściu do rezerwatu ok. 30 min. w każdą stronę.
 
 
 
 
 
 
W samym rezerwacie spotkaliśmy dwa stoły kamienne z ławkami, z uwagi na masę komarów nie dało się dłużej zatrzymać i odpocząć. W związku z powyższym postanowiliśmy wracać duktem leśnym i odpocząć w okolicy źródła.
 









Przy źródle komary już nie dokuczały,dało się posiedzieć i zjeść ciasto popijając źródlaną wodą.
Ponieważ pogoda nadal dopisywała zdecydowaliśmy pojechać dalsze 13 km do rezerwatu przyrody nieożywionej "Gagaty Sołtykowskie".
 
 
Dojazd do Stąporkowa, a następnie drogą Końskie-Skarżysko w kierunku Skarżyska.
 
 
Po minięciu miejscowości Odrowąż za tablicą wskazującą koniec Odrowąża (ok. 200 m od tablicy) skręcamy w lewo na drogę leśną.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Po ok. 500m po lewej stronie znajduje się parking leśny. Tu pozostawiamy samochód, gdyż dalej obowiązuje zakaz wjazdu.
 
Od parkingu do rezerwatu czeka nas spacer drogą leśną. Idziemy prosto wzdłuż linii wysokiego napięcia ok. 600m, następnie na skrzyżowaniu dróg skręcamy w lewo zgodnie z drogowskazem turystycznym.
 
 
Po dalszych ok. 600m dochodzimy do dużej tablicy informującej że zaczyna się rezerwat "Gagaty Sołtykowskie.
 
 
 Dla lepszej orientacji poniżej przedstawiam zdjęcie satelitarne okolicy z naniesioną trasą dojazdu do pargingu w lesie, oraz trasą do przejścia piechotą celem dotarcia do rezerwatu Gagaty Sołtykowskie.
 
 
 
 
   
Aby dojść do wiaty ze śladami dinozaurów należy skręcić lekko w lewo, za kilkanaście metrów dojdziemy do jednego z dwóch pomostów doprowadzających nas nad terenemi podmokłymi do dawnej kopalni glinki ceramicznej. 
 
                      
 
Po przejściu pomostów wchodzimy na teren wyrobiska dawnej kopalni glinki ceramicznej i ukazuje się nam rozległa panorama na wyrobisko.
Poniżej podaję  pozycję GPS rezerwatu "Gagaty Sołtykowskie":

N  51 °845

E  20 °3949

 
 
Widoczek trochę księżycowy, a i pogoda stwarza nam odpowiedni nastrój - jeszcze świeci słońce, ale na horyzoncie zbierają się czarne chmury i słychać nadciągającą burzę. Mamy nadzieję że jeszcze z godzinkę nie będzie padać.
 
Rezerwat  częściowy "Gagaty Sołtykowskie" powstał w 1997r na terenie wyrobiska po byłej kopalni glinki ceramicznej.
 
 
Obejmuje teren skał i nieużytków o pow. 13,33 ha. Na terenie rezerwatu istnieje wiata zabezpieczająca odkryte odciski tropów dinozaurów.
 
 
Odciski z przed ok. 200 mln lat zostawione w skałach pochodzą z dolnej jury.
 
 
 
 
Wypatrzyć tu można największy znaleziony w Polsce ślad dinozaura drapieżnego mierzący ok. 60cm długości.
 
 
 
 
 
 
                        
Pod wiatą można też zobaczyć utrwalone owalne odciski stóp roślinożernych zauropodów, młodych i dorosłych osobników.

 
Odkryte tropy stanowią najstarszy na świecie dokument stadnego życia zwierząt. Na podstawie odkrytych tropów teropodów dokonano rekonstrukcji żyjącego tu wówczas gatunku – Kayentapus soltykoviensis, który można oglądać w Państwowym Instytucie Geologicznym w Warszawie. W rezerwacie znaleziona też kuliste skamieniałości zinterpretowane jako gniazdo jaj dinozaura.
 
W rezerwacie występują ciekawe skały mineralogiczne tj. syderyt, oraz jedno z nielicznych w Polsce złóż gagatu zwanego czarną ambrą.
Syderyt to minerał występujący w skałach osadowych - ważna ruda żelaza o małej zawartości metalu, zaś gagat to odmiana węgla brunatnego - minerał o barwie smolistoczarnej, błyszczący, dający się łatwo obrabiać i polerować, używany dawniej w jubilerstwie do wyrobu ozdób przeważnie żałobnych.
 
Jeszcze świeci słoneczko, ale ciemne chmury i grzmoty coraz bliżej - trzeba niestety zacząć zmykać do samochodu, gdyż nie ma gdzie się schować. Wiata przeznaczona jedynie dla tropów dinozaurów. A krajobraz w tej scenerii czarnych chmur coraz bardziej kojarzy się z inną planetą.
 
 
 
 
 
 
 
 
Robi się coraz ciemniej, burza za kilka minut, w popłochu uciekamy - osiągając parking spadają pierwsze krople. Udało się bo za chwilę z nieba leją się strugi deszczu i walą pioruny.
 
Myślę, że po obejrzeniu zdjęć z tych rezerwatów zachęcę do odwiedzenia tych dwóch miejsc nadających się na wypad jednodniowy. Informuję, że wstęp zarówno do rezerwatów jak i parkingi są oczywiście bezpłatne, że nie ma tam żadnej możliwości kupienia napojów i jedzenia - trzeba zabrać ze sobą.
 
Na koniec dla zachęty pokażę ostatnie zdjęcie ogólne - widok od strony urwiska w stronę wiaty.
 
 
 
Poniżej podaję linki do stron internetowych z których korzystałem przy tworzeniu opisu tej podstrony:
Strona internetowa Miasta i Gminy Stąporków
Strona internetowa Wikipedii
Strona internetowa Przewodnika Świętokrzyskiego-Ochrona przyrody
Strona internetowa Nadleśnictwa Stąporków
 
 
Klikając w poniższy odnośnik wracamy do strony głównej:
 
 
 

Wspierane przez Hosting o12.pl