FOTOGRAFIA AMATORSKA
Zbigniew Wójcik
   Home      WYCIECZKI DALEKIE      Paryż - Katedra Notre Dame i okolice cz.II
 

Paryż  - Katedra Notre Dame i  jej okolice część II. 
                                                                                                                            Wycieczka z dnia 11 września 2015r.
 
    
 
Po krótkim odpoczynku przy fontannie wracamy ma Plac Jana Pawła II i głównym wejściem wchodzimy do wnętrza katedry. Wstęp bezpłatny, wolno robić zdjęcia bez użycia lampy błyskowej.
 
Katedra jest ogromna, może pomieścić 6 tys.osób.  Jest kościołem 5-cio nawowym orientowanym tzn. prezbiterium wybudowane od strony wschodniej.

                                       
Północną i południową ścianę transeptu, znajdującego się mniej więcej w połowie długości budowli, zdobią wielkie rozety po ok. 13 m średnicy zdobione kolorowymi XIII wiekowymi witrażami.
 
Główny ołtarz zaprojektowany przez Eugène Viollet-le-Duca pochodzi z XIX wieku, natomiast płaskorzeźby na ścianach prezbiterium pochodzą z XIV wieku.

                      
 
 
Katedrę w ciągu roku odwiedza ponad 14 milionów turystów. Pomimo zawsze pełnej turystów katedry panuje w niej niesamowity nastrój. Zachwycają nawy wsparte na ogromnych filarach, organy, witraże, liczne kaplice.
 
 
 
W katedrze znajduje się 37 wizerunków Matki Boskiej - na zdjęciu po lewej  jeden z nich, rzeźba Matki Boskiej z Dzieciątkiem która trafiła do katedry Notre-Dame w roku 1818.
        
                    
Wokół prezbiterium znajduje się tzw. obejście wokół ołtarza głównego. Na ścianie przedłużeniu nawy północnej znajduje się cykl płaskorzeźb z XIII wieku przedstawiający 14 scen z życia Jezusa od narodzenia aż do śmierci. Natomiast po przeciwnej stronie czyli od południa  cykl przedstawiający sceny objawienia Jezusa po jego śmierci wykonany w XIV wieku.
 
       
 
 
          
 
 
Obecnie w Katedrze Notre-Dame odbywają się obrzędy religijne takie jak msze, śluby, pogrzeby znanych osobistości, oraz często koncerty organowe. My trafiliśmy na mszę więc nie wypadało robić za dużo zdjęć.
 
Po wyjściu z katedry jesteśmy pełni wrażeń i przydałoby się chwilę odpocząć. Nic trudnego - kierujemy się w lewo i mostem Pont au Double opuszczamy wyspę Ile de la Cite na której zwiedzaliśmy katedrę Notre-Dame. Bezpośrednio za mostem przebiega bulwar nadrzeczny (Quari de Montebello
 
         
Przechodzimy na drugą stronę tego bulwaru i jesteśmy w na małym ale pięknym skwerze (Square Rene Viviani). Poniżej mapka obrazująca ostatni etap spaceru.  
 
       
         9. Plac Jana Pawła II (Place Jean Paul II )    10.Katedra Notre-Dame (Cathhédrale Notre-Dame de Paris)    11. Krypta Archeologiczne (Crypte Archéologique)     12.Wejście na wieżę Katedry
       13.Skarbiec katedralny (Le trésor de Notre-Dame)         14.  Skwer przy Katedrze (Square Jean XXIII)          15. Kościół św.Juliana (Saint-Julien-le-Pauvre) 
       16.Kościół św.Seweryna  (Eglise Saint   Sérerin)             17.Plac św.Michała (Place Saint Michel) - stacja metra (koniec spaceru)
 
     
... skwer (Square Rene Viviani)
 
Skwer  nazwany dla upamiętnienia francuskiego polityka czasów III Republiki Rene Viviani, premiera Francji w pierwszym roku trwania I wojny światowej.
 
Patrząc na górne zdjęcie trzeba przyznać że ze skweru Square Rene Viviani jest wspaniały widok na katedrę Notre-Dame. W porównaniu do tłoku i zgiełku turystów wokół katedry tu panuje błogi spokój.
 
 
 
Skwer jest nieregularny, dużo zieleni, ławek a na środku skweru ustawiona w roku 1995 fontanna Saint Julien, dzieło  francuskiego rzeźbiarza, Georges (1933-1997) Jeanclos. Fontanna jest symbolem legendy o świętym Julianie Szpitalniku - oto ona:

"Średniowieczne opowieści upatrują w św. Julianie zamożnego kupca flamandzkiego, który mając porywczy i mściwy charakter, zabił w gniewie własnych rodziców. Stało się to przypadkiem, gdy wracając z polowania, zobaczył ich we własnym łożu małżeńskim. Myśląc, że pod kołdrą ukrywa się żona z kochankiem, wydobył miecz i w ataku złości  zabił zupełnie przypadkowo śpiących rodziców, którzy akurat przybyli do syna  w gościnę.Postępek był przyczyną wielkiego żalu i postanowienia praktyki pokutnej. Julian postanowił poświęcić całe życie pomocy ubogim i potrzebującym. Mieszkańcy Maceraty we Włoszech, którzy uważają Juliana za swojego patrona, przyjmują, iż pokutnik, po latach wędrówek i długich modlitw, osiadł nad rzeką Potezą, gdzie zajmował się przewożeniem pielgrzymów i  trędowatych. Legenda mówi, iż któregoś dnia jeden z trędowatych zachwiał się i miał wpaść do rzeki. Julian nie zawahał się podać mu ręki, ratując od niechybnej śmierci. Owym trędowatym miał być sam Jezus Chrystus, który chciał sprawdzić, czy serce Juliana zostało już całkowicie odmienione. Prawdziwy żal, rzeczywista chęć zadośćuczynienia, życie poświęcone modlitwie i służbie biednym i chorym sprawiły, że wszyscy widzieli w nim świętego".
 
W związku z tym, szpitale, hospicja i kościoły w całej Europie przyjmowały św.Juliana na swojego patrona. Święty Julian czczony jest również w dzielnicy łacińskiej Paryża, gdzie zbudowano kościół pod jego wezwaniem – Saint Julien l'Hospitalier.
 
Nie wszyscy odwiedzający skwer zauważają stare drzewo sprawiające wrażenie że się za chwilę przewróci. Jest to akacja pochodząca z Ameryki Północnej posadzona tu w roku 1601.
 
 
 
Prawdopodobnie jest to najstarsze drzewo w Paryżu, ratowane przez podtrzymujące go betonowe podpory.
 
Ta odmiana akacji Robinia ma w swojej nazwie nazwisko człowieka, który ją wprowadził do uprawy we Francji -  Jean Robin.  Botanik Jean Robin był dyrektorem ogrodu botanicznego w Paryżu, gdzie również można zobaczyć drzewa posadzone w 1636 roku.
Uważny obserwator zauważy przy jednej z alejek fragmenty architektoniczne. Są to oryginalne kawałki z katedry Notre-Dame zastąpione nowymi reprodukcjami podczas renowacji katedry w XIX wieku. Opuszczamy skwer i wchodzimy do stojącego obok kościoła  Saint-Julien-le-Pauvre, obrządku wschodniego Kościoła katolickiego.
 
... kościół  Saint-Julien-le-Pauvre - widok od strony skweru.
 
... ... kościół  Saint-Julien-le-Pauvre - widok od strony ulicy.
 
Kościół św. Juliana Biednego (Saint-Julien-le Pauvre) – gotycki kościół z XIII w., początkowo rzymskokatolicki, obecnie użytkowany przez społeczność melchicką.Jest jednym z najstarszych kościołów w Paryżu.
 
Budowla przechodziła różne koleje losu, wielokrotnie przebudowywana. Największe zmiany nastąpiły w 1651 roku gdy rozebrano część nawy i dobudowano południowo-zachodnią fasadę.
 
W czasie Wielkiej Rewolucji Francuskiej budynek został przeznaczony do rozbiórki - jednak ocalał i w pierwszej połowie XIX wieku został przeprowadzony generalny remont. W roku 1889 został przekazany społeczności melchickiej.
 
 
 
 

Akcentem romańskim we wnętrzu budynku są głównie kolumny, z głowicami rzeźbionymi motywami roślinnymi i masywnymi trzonami. Ikonostas został wykonany w 1900 r. Pozbawiona ozdób fasada obiektu przypomina wcześniejsze świątynie; jedyne zdobienia architektoniczne na niej zastosowane to cztery doryckie pilastry po obu stronach wejścia oraz skromna rozeta.  Nad drzwiami, pozbawionymi portalu, znajduje się tablica wywieszona po oddaniu kościoła melkitom, poświęcona jego historii.

... kościół św. Seweryna (Église Saint Severin).
Po wyjściu z kościoła św. Juliana Biednego, po ok. 30 metrach dochodzimy do ulicy Rue Galande - skręcamy w prawo.Przechodzimy skrzyżowanie z Rue du Petit Pont i jesteśmy przy kościele św. Seweryna (Église Saint Severin). Wejście do tego kościoła od ulicy Rue des Prétres Saint Severin. (2,45 km spaceru)
 
 
Kościół św. Seweryna (Église Saint Severin) jest późnogotycką świątynią w Dzielnicy Łacińskiej Paryża.
 
Patron kościoła, Św. Seweryn, był pustelnikiem żyjącym w pobliżu znajdującej się w VI wieku na miejscu dzisiejszego kościoła kaplicy. Gdy zmarł, został w niej pochowany. Kaplica została zniszczona przez Wikingów.
 
Odbudowana w XI wieku  co czyni z kościoła Św. Seweryna najstarszy tego typu obiekt na lewym brzegu Sekwany. Ostateczną formę gotyku płomienistego kościół nabrał po przebudowie w XV wieku. Drobne dobudowy w postaci kaplicy nastąpiły w XVII wieku.
 
 
Portal z XIII wieku, pochodzi z wyburzonego w 1837 kościoła Saint Pierre aux Boeufs na Cite (ulica d’Arcole).
 
Wieża zbudowana około roku 1250 a zwieńczona w roku 1487.
 
Najbardziej charakterystyczne cechy późnego gotyku t0 bogato zdobione fasady, w tym piękne gargulce odprowadzające wodę, przypory itp.
 
                      
Wnętrze świątyni jest typowo gotyckie - nawy oparte są na potężnych filarach, z których pierwsze dwa są okrągłe, niektóre mają formę palmowych pni. Sklepienie krzyżowo-żebrowe.
 
Na szczególną uwagę zasługują witraże z XIV i XV wieku przedstawiające między innymi siedem sakramentów oraz Drzewo Jessego w górnym oknie fasady.
 
             
 
      
 
          
Kościół św. Seweryna był ulubionym kościołem polskiej emigracji w XIX wieku. W  bocznej nawie, w małym ołtarzyku, w centralnej części drewnianego tryptyku wisi obraz  nawiązujący nawiązujący do pobytu polaków w tym kościele.
 
 
Jest to obraz namalowany przez malarza romantycznego Walentego Wańkowicza będący kopią obrazu Matki Boskiej Ostrobramskiej  zawieszony tutaj 8 XII 1841 roku.
Obraz  ofiarowany przez Andrzeja Towiańskiego.
 
Początkowo wisiał w jednej z kaplic za ołtarzem głównym, w 1866 roku został przeniesiony w obecne miejsce.  Nad obrazem widać dwie tarcze z herbami Polski i Litwy.
 
 
 
 
 
 
Po wyjściu z kościoła św. Seweryna pozostaje nam krótki spacer ulicą Rue Saint Severin na plac św. Michała (Place Saint Michel) gdzie usytuowana jest fontannie św. Michała (Fontaine Saint Michel)

                       
 
Kończymy wycieczkę przy fontannie św. Michała (Fontaine Saint Michel). Jest to 2,7 - 2,8 km naszego spaceru. Obok fontanny wejście do metra stacji Saint Michel.
 
 
Powrót do strony głównej:  STRONA GŁÓWNA 
 
https://pl.wikipedia.org/wiki/Ko%C5%9Bci%C3%B3%C5%82_Saint_Severin_w_Pary%C5%BCu
https://pl.wikipedia.org/wiki/Ko%C5%9Bci%C3%B3%C5%82_Saint_Julien-le-Pauvre_w_Pary%C5%BCu
https://pl.wikipedia.org/wiki/Ko%C5%9Bci%C3%B3%C5%82_i_klasztor_Saint_Merri_w_Pary%C5%BCu
https://pl.wikipedia.org/wiki/Wie%C5%BCa_Saint_Jacques_w_Pary%C5%BCu
http://otoparyz.pl/zabytki-paryza/hotel-de-ville
https://pl.wikipedia.org/wiki/Ratusz_w_Pary%C5%BCu
https://pl.wikipedia.org/wiki/Pary%C5%BC
Przewodnik-celownik Paryż wydawnictwa Bezdroża wyd.III
Przewodnik Ilustrowany Paryż autorstwa Macieja Pikwarta - wydawnictwo Pascal
 
 
 

Wspierane przez Hosting o12.pl