FOTOGRAFIA AMATORSKA
Zbigniew Wójcik
   STRONA GŁÓWNA      WYCIECZKI DALEKIE      Grecja-Peloponez. Część 1 - KORYNT
 

GRECJA - Peloponez. 

Część I - Korynt.

                              Wycieczka z dnia 19 września 2017     

Po dosyć intensywnym zwiedzaniu Aten i późnym położeniu się do hotelowego łóżka nie było nam dane długo odpoczywać.
 
Zjadamy śniadanie i ruszamy w kierunku półwyspu Peloponez a w planie mamy odwiedzenie dalszych starożytnych zabytków – między innymi w miejscowości:
  • Mykeny - twierdza mykeńska, pałac Agamemnona, Skarbiec Atreusza, Brama Lwic, lokalne muzeum, mury cyklopowe
  • Korynt – świątynia Apollina, Agora koryncka
  • Epidaurus – teatr z IV wieku p.n.e
  • Nafplio – pierwsza stolica niepodległej Grecji z ogromną twierdzą

Kanał Koryncki.Po przejechaniu pierwszych 75 km wypada zrobić kilkuminutowy postój przy mijanym Kanale Korynckim.
 
łączącym Zatokę Koryncką na Morzu Jońskim z Zatoką Sarońską na Morzu Egejskim.
Kanał skraca drogę statków o ok. 400 km gdyż nie trzeba opływać Peloponezu.
 
     Tablice upamiętniające budowę Kanału Korynckiego.

Historia budowy kanału jest bardzo ciekawa i sięga 625 – 585 r. p.n.e. kiedy to Periandor władca Koryntu miał pomysł przekopania przesmyku pomiędzy dwoma morzami – z powodu braku środków był to jedynie pomysł.

W roku 31 - 68 ery nowożytnej Neron rozpoczął budowę lecz i ta została przerwana z powodu jego śmierci.
 
Kanał Koryncki. 
W XIX wieku, po uzyskaniu niepodległości Grecji sprawa powtórnie wróciła, jednak dopiero w roku 1882 przystąpiono do rozpoczęcia budowy kanału. Czas uciekał, roboty trwały a koszty rosły – zmieniali się wykonawcy. Robotę dokończyła firma „Greckie Przedsiębiorstwo Kanału Korynckiego” w roku 1893 a całkowity koszt wyniósł 60 mln franków francuskich przy założonych początkowo 24 mln franków. Ceremonia otwarcia odbyła się w sierpniu 1893 roku, chociaż do użytku oddano go w styczniu 1893 roku
Budowa kanału na starej rycinie. 
Kanał biegnie w linii proste a Całkowita długość wynosi 6343 metry, szerokość 24,6 na poziomie wody, głębokość 8m, wysokość ścian – 80 m.. Obecnie w kanale pływają głównie statki turystyczne. Oglądany kanał z mostu robi duże wrażenie. Tablice przy kanale upamiętniają inżynierów pracujących przy budowie.
 
Otwarcie Kanału Korynckiego (1893). fot. obrazu Konstantinosa Volanakisa Wikimedia Commons 

W tej fotorelacji odwiedzimy miasto Korynt na półwyspie Peloponez, ulokowane przy ujściu Kanału Korynckiego do Morza Jońskiego. A właściwie to zwiedzimy tzw. Stary Korynt (starożytny) oddalony o ok. 5 km od Koryntu współczesnego w którym jest port.  Jakie budowle znajdowały się w starożytnym Koryncie pokazuje planik poniżej.
 
1. Współczesny stadion piłkarski
2. Teatr starożytny
3. Odeon
4. Świątynia Apollina
5. Zbiornik na wodę
6. Świątynia
7. Stoa Filipa Macedońskiego
8. Muzeum Archeologiczne Koryntu
9. Świątynia
10.Świątynia i taras
11. AGORA
12. Sklepy centralne
13. Stoa południowa
14. Bazylika południowa
15. Bazylika Julii
16. Studnia Peirene
17. Budynek Apolla
18. Bazylika LachaionRoad
19. Droga Lechońska
20. Łaźnie Eyrykles
21. Rynek na północ od Bazyliki
22. Stoa północna
23. Parking


 

Uwagi praktyczne

Wejście na teren starożytnego Koryntu jest płatne: bilet normalny – 8 euro; bilet ulgowy przysługujący seniorom od 65 lat i młodzieży do 18 lat oraz studentom – 4 euro. Bilet ulgowy za okazaniem dowodu lub legitymacji.



Od roku 1896 w starożytnym Koryncie prowadzone są prace archeologiczne na podstawie których twierdzi się, że najstarsze ślady osadnictwa na tym terenie pochodzą z V tysiąclecia p.n.e., a miasto było już ufortyfikowane w czasach mykeńskich.


Największy rozkwit nastąpił w VII wieku p.n.e., zaś niemal całkowitemu zniszczeniu przez Rzymian uległ w 146 roku p.n.e. Dopiero w 44 roku p.n.e. za pza Juliusza Cezara nastąpiły początki jego odbudowy i stał się stolicą rzymskiej kolonii dla weteranów wojennych i wyzwolonych niewolników.

Z czasem obok osadników rzymskich zamieszkała tu również ludność grecka. W tym czasie Korynt stał się jednym z większych miast świata – szacuje się że zamieszkiwało tu ok. 100 tysięcy mieszkańców co przy innych miastach Imperium Rzymskiego mających 10 do 20 tysięcy mieszkańców stawiało go po Rzymie na drugim miejscu.
 

Zbiornik na wodę.W latach 375, 521 i 1858 starożytny Korynt został zniszczony przez trzęsienia ziemi. Obecnie na skutek zniszczeń wojennych, rabunku dzieł sztuki, trzęsień ziemi możemy jedynie oglądać pozostałości odkopanych ruin.
Zaraz po wejściu na ogrodzony teren starożytnego Koryntu widać potężny zbiornik na wodę w formie dużej kostki o wymiarach 15x14 metrów wykonany ze skały wapiennej.
 
     Zbiornik na wodę.

Wewnątrz miał cztery duże komory z których woda była rozprowadzana do mniejszych zbiorników na terenie miasta. Całkowita pojemność tych zbiorników wynosiła 527 m sześcienne. Na północnej elewacji zbiornika prawdopodobnie znajdował się dorycki fryz.
 

Zbiornik na wodę.

Na południe od zbiornika znajduje się budynek Muzeum Archeologicznego w którym zgromadzono eksponaty odnalezione w czasie prac archeologicznych na terenie Koryntu jak i okolicy. Bilet wykupiony w kasie upoważnia również do wstępu do Muzeum.

W starożytnym Koryncie centrum życia publicznego i politycznego skupiało się na głównym placu miasta zwanym agorą. W tym przypadku był to ogromny plac o wymiarach 65 x 165 metrów. Na nim zbiegały się drogi prowadzące do portów nad Morzem Egejskim i Jońskim oraz miast leżących nad tymi morzami.
 
Widok ogólny na Agorę koryncką. 
W uliczkach agory mieściły się sklepy i magazyny różnych branż, urzędy i instytucje państwowe, ogromne świątynie. W południowej części agory stał ogromny piętrowy budynek (stoa) o wymiarach 163 x 24 metry ufundowany przez Filipa Macedońskiego. Zewnętrzną stronę budynku tworzyły 71 kolumn doryckich . Oglądając dzisiejsze odkopane pozostałości świątyń Apollina, Oktawii, Tyche, Panteonu, bazyliki, synagogi, sklepów, teatru trudno wyobrazić sobie całość tego miejsca.
 
 
Pozostałości świątyni Hery.Za budynkiem muzeum ma zachód od Forum odtworzono małe fragmenty świątyni (na planie oznaczone Temple E nr 9).
 
   Pozostałości świątyni Hery.
 
Była bardzo duża – nie udało się jednoznacznie ustalić dla jakiego bóstwa została wybudowana. Odnalezione fragmenty budowli są prezentowane w uliczce po wschodniej stronie Muzeum.
 
Pozostałości świątyni Hery.

O strony wschodniej świątyni dobrze widoczne pozostałości tzw. sklepów zachodnich Agory oraz doskonały widok na wzgórze Akrokorynt.
  Sklepy w zachodniej częsi agory.     Sklepy w zachodniej częsi agory.
 
Sklepy w zachodniej częsi agory.

Akrokorynt jest wzgórzem wznoszącym się na wysokość 575 metrów n.p.m będącym kiedyś akropolem położonego u jego stóp starożytnego Koryntu. Na wzgórzu istniała kiedyś świątynia Afrodyty znana z sakralnej prostytucji uprawianej w przyświątynnych budynkach przez kapłanki.

Źródła podają, że trudniło się tym ok. 1000 kapłanek i stąd wywodzi się powiedzenie „Córy Koryntu”.

Dzisiaj po świątyni pozostały na jednym z dwóch szczytów Akroryntu jedynie fundamenty. W czasach starożytnych na wzgórzu istniała twierdza, a pierwsze umocnienia powstały w VI wieku p.n.e. Twierdza była wielokrotnie rozbudowywana przez Greków, Rzymian i Bizantyjczyków. Do dzisiaj zachowały się mury obronne, które widać zwiedzając Korynt.
 
 

Najlepiej zachowaną budowlą w Koryncie są pozostałości doryckiej Świątyni Apollina której budowa jest datowana na lata 570 a 540 rok p.n.e.
 
Świątynia Apollina. 
Świątynia została wybudowana w miejscu pierwszej świątyni z roku 680 p.n.e. która spłonęła. Nowa świątynia była ogromna - miała 15 kolumn na dłuższym boku i 6 na krótszym. Do czasów dzisiejszych zachowało się w pierwotnym miejscu 7 kolumn.
 
Świątynia Apollina. 

W północno-wschodnim narożniku agory znajdowała się studnia zwana Peirene zasilana wodami wypływającymi ze wzniesienia Akrokorynt. Ze źródła woda była doprowadzona do marmurowego zbiornika (który widzieliśmy wchodząc na teren) i dopiero z niego była rozprowadzana do wszystkich budowli.
 
Fontanna Peirena. 

W mitologii źródło Peirene było miejscem zamieszkiwania skrzydlatego konia Pegaza zrodzonego z krwi Meduzy, która trysnęła po odcięciu jej głowy przez Perseusza.
 
Fontanna Peirena.Przy źródle odnalazł go heros Bellerofont i poskromił go przy pomocy złotego wędzidła otrzymanego od Ateny. Przy pomocy Pegaza pokonał Chimerę.
 
    Fontanna Peirena.
 
Przy próbie wzniesienia się na Pegazie na szczyt Olimpu został zrucony przez Zeusa z rumaka, a Pegaz od tego momentu służył wiernie Zeusowi przynosząc na jego zawołanie błyskawice i grzmoty. Pegaz będąc śmiertelnikiem, za zasługi dla Zeusa w ostatnim dniu swojego życia został wyniesiony na nieboskłon jako konstelacja gwiezdna Pegaz.

Tuż obok studni Peirene znajdowała się reprezentacyjna brama (propyleje) przypominająca rzymski łuk tryufalny. Brama dokładnie stała pomiędzy agorą a dobrze zachowaną do dzisiaj drogą prowadzącą do portu Lechajon.
 
Droga Lechajońska.

Droga wyłożona była płytami marmurowymi i miała 7,5 m szerokości. Po obu stronach drogi znajdował się rzymski portyk. Idąc do portu, po prawej stronie drogi bezpośrednio za studnią Peirene znajdował się okręg święty Apollina (perbolos) a następnie słynne łaźnie Euryklesa przy których stały posągi Posejdona,Artemidy ,Bellerofonta i Pegaza.
 
Święty krąg Apollina (perbolos)

zdjęcie łaźni Euryklesa 902 i 900 oraz 892, 891

Po zachodniej stronie drogi Lechońskiej znajdowała się dwukondygnacyjna bazylika wybudowana na cześć Juliusza Cezara ozdobiona posągami barbarzyńców.

Zdjęcie bazyliki 860 i 855


Na końcu drogi Lechajońskiej, schodami wychodzimy poza ogrodzony teren wykopalisk na uliczkę biegnącą do parkingu. Tu można we współczesnych sklepikach kupić pamiątki, lokalne produkty spożywce czy też wypić kawę lub spożyć posiłek, wypić kawę.

Zdjęcia 905 i 906 oraz 908

Przy parkingu, czyli blisko wejścia gdzie wchodziliśmy na teren starożytnego Koryntu otwiera się widok na Zatokę Koryncką oraz na wykopaliska znajdujące się poza terenem który zwiedzaliśmy.

Widoczne są pozostałości teatru. Wg archeologów teatr pochodził z początków V wieku p.n.e.

Zdjęcia 909 i 916



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
części I, II i III odwiedziliśmy wzgórze z Akropolem ateńskim, Agorę rzymską, Agorę ateńską, Bibliotekę Hadriana oraz Narodowe Muzeum Archeologiczne.